ม้าก้านกล้วย
แม่ คือคำแรกที่ลูกเรียก
ด้วยสำเหนียกคำนึงถึงความรัก
อุ่นอ้อมแขน ทั้งสอง แม่ป้องปัก
นอนหนุนตักพักหลับ สดับเพลง
โอ้ ว่า วัด เอ๋ย วัดโบสถ์
ปลูกข้าวโพด ข้าวก่ำ พ่อคร่ำเคร่ง
เจ้าขุนทอง ไปปล้น คนเขาเกรง
ร้องบรรเลง กล่อมเจ้า เข้านิทรา
ร้อยพัน คำคล้อง แม่ร้องบอก
ร้อยระลอก พันทำนอง แม่ร้องหา
ร้อยอุ้ม พันอ้อม แม่ยอมล้า
ร้อยน้ำตา พันครั้ง ยังงอแง
กว่าจะเปลี่ยน หนึ่งกำเริบ มาเติบใหญ่
ผันวัย จากทารก ในอกแม่
ก้าวกล้า ไกลออกไป ไม่เหลียวแล
สักแม้ วินาที ไม่มีนึก
แม่ คือคำสุดท้ายที่ไห้หา
พอพลาดท่า พลั้งตน จนรู้สึก
เถลิงโลภ ครอบงำ ถลำลึก
มิสำนึก แม้สักนิด คิดจะรั้น
นั่งทอดถอนใจในเรือนจำ
2038
1
0
หน้าส่วนตัว
