แก้วรัดเกล้า
ชีวิตเอย เชยแต่ขื่น ชื่นแต่ขม
ช้ำอกตรม ข่มจิต ปิดบังไว้
อย่าผยอง พองอวด ปวดหัวใจ
อย่าให้ใคร ไขขาน ประจานมา
หน้ายิ้ม ยิ้ม อิ่มเอม เปรมเหมือนสุข
แต่ความทุกข์ ท่วมท้น เป็นหนักหนา
ทุกข์ของเรา ใครเล่า จะนำพา
แล้วจะมา เล่าขาน ทำไมกัน
สังคมเอย สังคม ที่ขมขื่น
มีแต่ยื่น ประกาศิต คิดแข่งขัน
เพื่อเกียรติ ศักดิ์ศรี ที่แย่งฟัน
เข้าโรมรัน ขันแข่ง แห่งสังคม
บ้างล้มเหลว จนคิด ชีวิตสิ้น
เศรษฐกิจ พังภินท์ จนขื่นขม
บ้างประสาท ราญแหลก เพราะความตรม
เพราะไม่สม ดั่งจิต จินตนา
ชีวิตเอย เชยแต่ขื่น ชื่นแต่ขม
หวังลมลม แล้ง แล้ง สักวันหนา
1499
2
0
หน้าส่วนตัว
