กัญญา
ในวันที่เขากล่าวลา..
และ น้ำตา.. ไม่อาจฉุดรั้งเขาไว้
ฉันร้องไห้ราวกับว่า
ไม่หลงเหลืออะไรอีกแล้ว.. ในชีวิต
หัวใจของฉัน.. คงแหลกสลายไม่เหลือดี
แล้วฉันจะใช้ชีวิตต่อไปได้อย่างไร
ยาวนานเหลือเกิน..
สำหรับค่ำคืนแห่งการลาร้าง
ไม่ง่ายเลย... กว่าจะก้าวผ่านคืนนั้นไปได้
แต่ในตอนเช้า..
เมื่อฉันตื่นขึ้นมาอีกครั้ง..
ฉันกลับพบว่า..
ทุกสิ่งรอบตัวฉัน.. ยังคงเหมือนเดิม
พระอาทิตย์ยังขึ้นเหมือนทุกวัน..
และ.. พระจันทร์ก็ยังหายไปในตอนเช้า
ผู้คนรอบข้าง.. ยังคงมีรอยยิ้มและ กำลังใจ
ใช่สินะ.. ก็แค่เขาคนเดียวที่เปลี่ยนไป
และแค่เขาคนเดียวที่หายไปจาก.. ชีวิต
แต่ทุกอย่างยังคงเหมือนเดิม..
ฉั
692
2
0
หน้าส่วนตัว
