ครูพิม
รักควรค่าแห่งใจใคร่ถนอม
ที่หวานหอมล้อมใจให้ห่วงหา
ปรารถนาเคียงใกล้ได้ชื่นตา
เสริมคุณค่าแห่งใจได้รักกัน
เราอยู่บ้านเคียงใกล้ไม่อาจรู้
พี่เฝ้าดูห่วงใยไม่บอกฉัน
คอยดูแลปัญหาสารพัน
แต่รักกันพี่แอบเพียงแนบใจ
เราคิดต่างกันนักรักขนาน
เพียงวันผ่านนานเนาฝ้าหวั่นไหว
รักเกิดก่อต่อชายที่ห่างไกล
หล่อหลอมใจเป็นหนึ่งจึงวิวาห์
วันแต่งงานพี่ร่ำคร่ำครวญไห้
แต่จนใจไม่อาจรับกลับเถิดหนา
สายเกินแก้แล้วหนนี้นะพี่ยา
รักมีค่าแค่พี่ชายน้องให้ปัน
อยากฝากคำขอโทษโปรดรับไว้
ขออย่าได้เคืองโกรธยกโทษฉัน
ที่เจ็บร้าวหนาวเหน็บเก็บจาบัลย์
สานสัมพันธ์แสนงามนามพี่น้อง
น้องมิใช่เนื้ออยู่อยู่เคีย
5617
30
0
หน้าส่วนตัว
