ทำอย่างไรเราจะได้รู้ใจกัน แม้เธอฉันห่างกันก็เพียงก้าว แต่ผ่านมาเธอใช่หนึ่งในเรื่องราว เพียงอุ่นใจเมื่อคราวสบตากัน เธอยืนห่างฉันยืนหดสะกดกล้า เธอหันมาทำเป็นว่าไม่เห็นหัน แม้จะเกิดความกล้าสบตากัน ก็หลบตาไปพลันไม่ทันซึ้ง จะเข้าไปเปิดใจดีไหมนะ จะเข้าไปวิสาสะกลัวเคียดขึง ดูตัวรึดั่งหอนหาวดาวดึงส์ แค่ยืนพึ่งบุญบุพเพฯ...เท่ห์ (ทรมาน) จบแล้ว! ...พึ่งใจเหล็กเพชรกล้า หันมาพึ่งแรงสัจจาอธิษฐาน ก่อนจะลาลับโลกอันโศกนาน ชาติหน้าขอพบพานเพาะสัมพันธ์ ...ชาตินี้มันไม่มั่นใจจัญไรจริง.