สุญญะกาศ
คืนเดือนดับกลับจ้าพาขวัญหาย
เปลวเพลิงพรายสีชาดดาษเวหา
ดั่งระอุปะทุจากปากอสุรา
กำแพงหนาป้อมค่ายทลายพลัน
ทั่วเวียงหวีดกรีดร้องว่าต้องหนี
ด้วยเสียทีไพรีบุกรุกถลัน
หากก้าวช้าเพียงนิดตามติดทัน
เจอประจันดาบสับดับดวงแด
เสียงกรีดร้องต้องโสตโหดประหาร
ทรมานถึงจิตด้วยพิษแผล
ที่เคยติดเก่าช้าว่าข้าแก
เพื่อนบ้านแย่กลับลืมทิ้งวิ่งคู่กัน
แม้รุ่งสางยังย่างตกนรกขุม
โซ่ตรวนสุมรอพวกมึงแล้วขึงขัน
โอบข้อเท้าเจ้ากุลีชี้หน้าพลัน
พวกมึงนั้นรู้ตัวไว้ไอ้เชลย
หากแม้นตรวนสิ้นหมดมิอดสู
ความคิดกูหาลดหดระเหย
เตรียมหวายตัดร้อยเอ็นเช่นจำเลย
โอ้อกเอ๋ยมัดควบรวบ
1625
1
0
หน้าส่วนตัว
