น้ำค้าง+ใสซื่อบริสุทธิ์ +แพรวา
อยู่กับความรักที่พังมอด
เธอทิ้งฉันไว้ให้กอดกับความปวดร้าว
น้ำตารินไหล .. ให้เป็นเพื่อนคุยในวันร้าง..เรา
ฉันกับความเศร้า เขากับคนที่ถูกใจ
เธอไม่เคยเข้าใจความเจ็บร้าว
ความโหดร้ายกับค่ำคืนนานยาว เคยเข้าใจไหม
การลืมตา มีชีวิต กับหัวใจที่เต้นผิดเมื่อเธอจากไป
จุดสมดุลย์ความเป็นหัวใจ.. มันเต้นถี่ช้าลงไป..เพราะเธอ