ถนนสายเก่า
เหมือนโลกนี้ไม่มีที่ว่างสำหรับฉัน
ตั้งแต่ฉันเดินทางผ่านคืนวัน โดยลำพังอย่างนี้
อยู่ที่ไหน...เหมือนยิ้มได้ ทั้งที่ใจไม่มี
ทุกครั้งที่เห็น เรื่องรักดีๆ ได้แต่ยิ้มและมองผ่านไป
เหลือความเข้าใจในความรักเท่ากับศูนย์
มีแต่ความไม่เข้าใจในตัวเองที่เพิ่มพูน เป็นโรคเหงาที่แก้ไม่ไหว
เห็นนิยายรักที่เขารักกันมากๆ
วาดภาพไม่ออกว่าจะเป็นไปได้ยังไง
เมื่อเรายังไม่เคยรักกันมากเท่านั้นได้เลยสักที
หรือมีแต่ฉันที่รักเธอได้มาก และมาก
ที่การลืมเธอยังเป็นเรื่องยากกว่าการรักเธออย่างนี้
ฉันเลยมองว่าเรื่องรักมันน้ำเน่าสิ้นดี
และไม่อยากเชื่อมันว่าจะมี หรือแม้แต่เคยเกิดขึ้นมา
กลายเป็นผู้หญิงที่มองความรักใน
989
6
0
หน้าส่วนตัว
