พิมญดา
เมื่อสายลมผสมเพลงบรรเลงหนาว
เหม่อมองดาวพราวฟ้าน่าใจหาย
มีแต่เราที่เหงาเศร้าเดียวดาย
ตาพร่างพรายด้วยน้ำใสที่ไหลริน
กอดตัวเองเพียงลำพังฟังเสียงลม
นั่งจ่อมจมถึงความหลังยังโศกสิน
พยายามเท่าไหร่ใยไม่ชิน
ยังยลยินเสียงร่ำไห้ใจตัวเอง
ใจเจ้าเอ๋ยอย่าอาลัยเกินไปนัก
สิ่งที่เขาไม่รักเขาข่มเหง
เจ็บพอแล้วพอเสียทีอย่าไปเกรง
นั่งร้องเพลงรอรักคืนอย่าฝืนใจ
เมื่อแสงดาวแสงจันทร์มั่นใจฟ้า
สุริยาลาลับกลับมาใหม่
แม้เจอฝนลมหนาวอีกคราวใด
ฟ้าใสใสเกิดขึ้นอยู่คู่ฟ้างาม
กลับเถิดใจคำซึ้งใดลืมเสียเถิด
อย่าเตลิดหลงเงาเขาเหยียดหยาม
เมื่อยากรั้ง รักไว้อย่าไปตาม
ลืมนิยาม รักลวงเล่นเป็นบทเรียน
2079
8
0
หน้าส่วนตัว
