เหนือฟ้ากว้างยังคงมีฟ้าที่สวย กว้างกว่าด้วยงงงวยด้วยเส้นผ่าน ใต้ฟ้านี้มีตัวฉันอันซมซาน ยังต้องการทยานขึ้นจากพื้นดิน กระโดดลอยคอยเวลาตกหาพื้น ที่แสนลื่นชุ่มชื่นปานผืนหิน จึงหกล้มสมน้ำหน้าเป็นอาจิน พลางได้ยินลิ้นในปากมากเย้ยยัน ช่างเจ็บปวดรวดร้าวเศร้าชีวิต ไม่เคยคิดติดความจริงสิ่งน่าขัน พื้นแสนลื่นฝืนกระโดดโทษใครกัน ฟ้าสูงนั้นวันนี้ไม่มีทาง ขอเดินขึ้นฝืนทนช้าไม่บ้าคลั่ง เก็บพลังยั้งแรงไม่แผลงขวาง เดินขึ้นไปด้วยใจไม่ปล่อยวาง ดีกว่าครางเพราะยางออกหลอกตัวเอง
1339
12
0
หน้าส่วนตัว
