กวีปกรณ์
สองเราเดินเพลินบนหนทางรัก
คอยตวงตักความสุขลืมทุกข์สิ้น
เมื่อทางรักหักสลายกลายเพียงดิน
เราหวั่นใจไม่ชินทางหินทราย
จับจูงมือถือแขนแทนความหวง
ประครองรักหนักหน่วงห่วงไม่หาย
แม้ลำบากยากเหลือเหงื่อโทรมกาย
จะฝ่าฟันปีนป่ายหมายสุดทาง
สองเราเดินสะเทิ้นทุกข์ไร้สุขสม
หวังองค์พรหมพรมพรรอนโศกสร่าง
ทางที่ก้าวร้าวสมานประสานวาง
ให้สองเราก้าวย่างห่างระทม
เมื่อประสบทางหลบทุกข์ลุกลามจิต
จักหมั่นคิดถึงเรื่องราวคราวขื่นขม
บนทางรักหนักทรวงบ่วงอารมณ์
ครั้งสองเราร้าวระบมตรมตรอมใจ
ด้วยคงมั่นพันใจไว้ด้วยรัก
แม้เรื่องหนักจะย่ำแย่สักแค่ไหน
จะไม่ห่างร้างลาจะฝ่าไป
ด้วยความรักและห่วงใยในสองเรา
1196
3
0
หน้าส่วนตัว
