เมจิคเชี่ยน
.....
นานมาแล้ว...นานจริงสิ่งที่ผ่าน
ล่วงเลยกาลผ่านพ้นจนลืมคิด
เหมือนกับว่าดวงตามาถูกปิด
อันดวงจิตมิเคย...จะเอ่ยความ
มาวันนี้เหม่อมองท้องฟ้ากว้าง
ภาพเลือนลางเริ่มเห็นเป็นคำถาม
พอปล่อยใจให้ชวนจิตเริ่มคิดตาม
รอยชั่วยามครั้งก่อนเริ่มสอนใจ
เหตุเพราะ"สั่ง" ตัวเองนี้...มีหน้าที่ ?
ไม่ยินดีรู้ร้อนความอ่อนไหว
มัวแต่สร้างภาระแล้วผละไป
ปิดบังไอบางอย่างที่ค้างคา
นั่นคือความโดดเดี่ยวและเปลี่ยวว้าง
ที่เหินห่างจากเดินจนเมินหน้า
ไม่อยากคบ....พบกันลั่นวาจา
แต่ทว่า...แท้อยู่คู่เหมือนเคย
ฉันไม่ได้...เข้มแข็งจนแกร่งกร้าว
รอยแตกร้าวตีแผ่แต่นิ่งเฉย
ทำเหมือนคนสดใสไม่ทุกข์เลย
แต่พอเงยมอ
1078
4
0
หน้าส่วนตัว
