กวีเดินดิน
๏ดุสิตามาลาแห่งลานหิน
ขึ้นเราะรินริมน้ำสราญไหว
สีม่วงเข้มเต็มพื้นดื่นดาษไกล
ดุจอำไพไววับสดับลม
๏เจ้าเป็นไม้รายล้อมอ้อมแนวป่า
ตระการตาคราดอกออกสวยสม
ดุสิตาพาจิตคิดภิรมย์
หากได้ชมคงชื่นรื่นฤดี
๏ดอกน้อยน้อยร้อยสอดกอดกลุ่มหญ้า
เป็นผกาคราเคล้าเร้ารวมสี
ทั้งม่วงขาวพราวพรายรายพงพี
ชลทีทอดทุ่งคลุ้งเนืองนอง
๏เห็นเป็นภาพอาบกลิ่นถิ่นทุ่งหญ้า
ชวนตรึงตรามาลาหามีสอง
ถึงปลายฝนต้นหนาวคราวชวนมอง
ชมชื่นปองผองไม้ริ้วรายไพร
๏พระนางเจ้าฯทรงประทานนามไม้ป่า
“ดุสิตา”ได้มานานขานไข
ถือเป็นเกียรติแก่ผืนพืชพงไพร
ชื่นฤทัยไม้งามดุสิตา
25 ตุลาคม 2552
กวีเดินดิน
4281
6
0
หน้าส่วนตัว
