(ต่อครับ)
ลตว. : กลับไหมครับ ซาวนาทีแล้วนี่ครับ
กพ. : งั้นก็กลับ ไหนใครได้อะไรบ้าง
ปตว. : เวลาน้อยอย่างนี้บ่มีทาง
นอกจากแวะซื้อมะปรางแผงข้างร้าน
ลตว. : เปลี่ยนมะปรางเป็นสตรอเบอรี่ดีไหม
ปตว.: มันราคาเท่าไหรแบบไม่หวาน
ก.พ. : 20 บาท ยี่สิบแง่งแพงเอาการ
แต่เอาเถอะนาน ๆ จึงซื้อกิน
ปตว. : เราซื้อต้นสตรอเบอรี่ดีไหมพ่อ
ลตว. : ปลูกแล้วก็คงได้ชมและดมกลิ่น
บ้านเราแล้งร้อนแทบว่าน้ำตาริน
ส่วนสตรอเบอรี่ชินความหนาวเย็น
ก.พ. : ในเมืองหนาวรู้ไหมเขาก็ดัดแปลง