คืนฝนพรำฉ่ำฟ้าครวญหาน้อง เฝ้าร่ำร้องไฝ่ฝันคืนยันรุ่ง ลืมกลิ่นโคลนสาบควายหลงใหลกรุง ยามท้องทุ่งขาดเจ้าเหงาชอบกล คราหน้าฝนอย่างนี้เมื่อปีก่อน เคยแนบนอนน้องนางกลางสายฝน เจ้าหยาดเยิ้มยวนตางามน่ายล กลางสายชลร่วมบรรเลงเพลงรักเรา ฟังเสียงฝนไพเราะดังเปาะแปะ พื้นดินแฉะเพิ่มนิยามของความเหงา ชะเง้อมองรอเก้อไม่เจอเงา เหมือนอกเราถูกฟ้าฟาดแทบขาดใจ ยังคงคร่ำครวญหาเวลานี้ ไม่รู้ว่าคนดีอยู่ที่ไหน เหมือนรอคอยลอยคอกลางหม้อไฟ เสียง กบ ในหม้อต้มยำยังคร่ำครวญ