@ เสียงตึงตังฟังว่าผ้าขาดวิ่น จึงวอนฟ้าฝากดินคราสิ้นหวัง เห็นด้านหน้าห่อหุ้มคุ้มมิดบัง แต่ชักหน้าไม่ถึงหลังช่างร้อนรน @ งบขาดดุลงามหน้าเจ้าข้าเอ๋ย จะบอกกล่าวเอื้อนเอ่ยเลยสับสน เหมือนหวังน้ำบ่อหน้าชะตาตน คงไม่พ้นตายดาบหน้าถ้าหมดแรง @ มีทุนน้อยใช้เกินเดินหลงทาง จึงล้าหลังถอยห่างทุกหนแห่ง ต้องกู้หนี้ยืมสินลิ้นพลิกแพลง ฝืนหน้ายิ้มแม้ไส้แห้งแข่งสังคม @ ประเทศชาติขาดพอเพียงเลี่ยงความจริง บอกบางอย่างซ่อนบางสิ่งยิ่งขื่นชม ทำลึกลับซับซ้อนซ่อนลับลม เกรงสักวันจักล่มจมบาดาล.
1817
3
0
หน้าส่วนตัว
