สายฝนหล่นร่วงราวฟ้าแกล้ง แสร้งแสดงแฝงความในให้ครวญหา คิดถึงซึ่งคนควรคู่อยู่ไกลตา น้ำตาฟ้าพาใจให้ระทม ดังเปาะแปะลมพัดอยู่ดังซู่ซู่ ฟ้าเหมือนรู้ร้องระบายมิให้สม แสงส่องฟ้า แปลบ แปลบ แลบระงม ให้โลกจม ระทมอยู่ มิรู้คลาย มิได้หมายให้ฟ้าอย่าพิโรธ อย่าได้โกรธเกรี้ยวกราดอาฆาตหมาย แต่อยากให้ฟ้าหมองเศร้าเจ้ามลาย อยากให้คลายความเศร้าให้เหงาจาง หากว่าฟ้าเห็นใจคนที่ทนเศร้า คนเหงา เหงา ที่เขาขาดคนเคียงข้าง โปรดเห็นใจคนคิดถึงมิรู้จาง ให้ฟ้ากว้างช่วยเช็ดเกร็ดน้ำตา
2031
9
0
หน้าส่วนตัว
