ปราณรวี
เนิ่นนานผ่านมาใครลาจาก
พร้อมพรากต้นรักจนหักโค่น
กล้ำกลืนฝืนไว้ไม่เงนโงน
ด้วยโดนเล่ห์ร้ายทำลายใจ
ครานั้นฉันเจ็บต้องเก็บกด
เธอลืมไปหมดหรือไฉน
ระรื่นชื่นจิตตามติดใคร
ห่วงใยไม่มีตรงนี้เลย
เอ่ยอ้างวาจาคำว่า"เพื่อน"
แชเชือนเบือนบิดปิดเฉลย
เหินห่างลางเลือนไม่เหมือนเคย
เอื้อนเอ่ยคำลาอย่าเจอกัน
แล้วไยวันนี้ฤดีเปลี่ยน
วนเวียนกลับมาว่าโศกศัลย์
เพ้อพร่ำคำพ้อล้อรำพัน
บอกฉันว่าใจไม่เปลี่ยนแปลง
เมื่อคิดจากลาไยกล้าหวน
ทบทวนซิใครที่หน่ายแหนง
เจ็บปวดรวดร้าวเฝ้าแสดง
แห้งแล้งจริงจังดั่งเป็นมา
แค่คำ"เสียใจ"ใช่แทนทด
ให้ลืมไปหมดได้ดอกหนา
เธอทำใจฉันจนด้านชา
มาเห็นค่าของกัน
1666
13
0
หน้าส่วนตัว
