อาจเป็นเพราะฉันเหงาเกินไป
เลยนั่งร้องไห้คนเดียวอยู่อย่างนี้
ทั้งๆที่เธอยังรัก
และหวังดี
มอบให้ฉันคนนี้ แต่เพียงคนเดียว
.
อาจเป็นเพราะเราอยู่ห่างไกล
กลัวเธอเปลี่ยนไป
ไม่แลเหลียว
กลัวการรอคอย
อย่างหวั่นใจไปฝ่ายเดียว
กลัวเธอ
มีใครให้แลเหลียว
.แทนที่กัน
แต่เพราะ
คือเธอ
สร้างความมั่นคงเสมอให้แก่ฉัน
อาจเหงาบ้าง
สับสนบ้าง
ในบ้างวัน
แต่ก็ไม่อาจบั่นทอนกัน
รักมั่นที่เธอมี
ไม่ต้องการค่ำมั่นสัญญาใด
ขอเพียง
รักษาตัว
และใจให้คงที่
ฉันจะรอคอยเธอแม้นาน
อีกกี่ปี
ก็ไม่มีใครที่ดี
และมาแทนที่
เธอได้เลย