ภูวดินทร์
ร่างรักที่ไร้วิญญาณ
ทอดทิ้งร่างไร้วิญญาของเรานั้น
ไว้ที่อันสงบกลบฝังไว้
ทิ้งกายาแสนเศร้าอาดูรใจ
ลงคงไว้กับแม่ธรณี
มองดูร่างของตนใจหดหู่
ภาพที่ดูนึกถึงความสุขขี
คราครั้งกายของตนวิญญามี
อดีตที่ยังคงไม่ร้าวราน
มองดูไปอดีตครายังสุข
คนร่วมทุกข์คู่สุขรักแสนหวาน
มีเอาอกกระแซะใจเยาวมาลย์
อ้อนออกขานวจีเพราะเสนาะดัง
เราทั้งคู่หยอกเย้ากระเช้าแหย่
เราเรียกแม่เธอว่าพ่อสุขสมหวัง
แลกเปลี่ยนกันป้อนข้าวสุขประดัง
มีพลังห้วงรักความจริงใจ
เราทั้งสองสัญญาจะรักมั่น
ตราบชั่ววันสิ้นฟ้าดินสลาย
สัญญากันรักนั้นไม่กลับกลาย
เราสองได้คงรักดั่งเหมือนเงา
นึกนึกภาพในอดีตสะอื้นอก
วิญญา
1225
21
0
หน้าส่วนตัว
