อยู่ในโลกความเหงาร่วมเงาหมอง ตามครรลองวิปโยคโศกวิถี เพียงคนเดียวเปลี่ยวเหงาเศร้าชีวี เกินหลีกลี้หนีโลกโชคชะตา เพียงคนเดียวสับสนระคนเหงา มีเพียงเงาเหมือนมิตรสนิทหนา อยู่ลำพังวังเวงเคว้งทุกครา หลอนชีวาเกินขืนชื่นอารมณ์ ห้องสี่เหลี่ยมเงียบเหงาร่วมเงาโศก ดุจดังโลกหมองหม่นคนขื่นขม ที่คับแคบมืดมิดชิดระทม ทุกข์ทับถมซมซานรานฤดี นั่งเหม่อมองท้องฟ้านภาไสว ต่างกับใจของตนหม่นหมองศรี ฟ้าหลังฝนสดชื่นรื่นชีวี แต่ฉันนี้หลังวิโยคโศกไม่คลาย
2636
24
0
หน้าส่วนตัว
