บ้านวรรณกรรมคนตัวเล็ก
คิดถึงใครคนหนึ่งซึ่งหงอยเหงา
จากรักเก่าลาจากพรากไกลห่าง
อุตส่าห์มอบความรักจากใจวาง
มิคิดต่างเหลือใจเพื่อใครเลย
แต่ต้องถูกเขาพรากและขากใส่
โอ้หนอใจแก้วตาล้าเกินเอ่ย
จนมิอาจเปิดใจให้ใครเชย
กลัวว่าเผยออกมาจะกล้ำกลืน
อยู่ดีนะคนเหงาแม้เศร้าโศก
ธรรมดาของโลกมีสุขชื่น
ทั้งรังทุกข์คลุกเคล้าเฝ้าหยัดยืน
จึงต้องฝืนทำใจยามร้ายมา
ขอโทษนะคราจิตคิดถึงเจ้า
เพราะเคยเหงาโศกศัลย์จนหาญกล้า
หวังให้เธอผ่านพ้นมนต์มายา
สิเนหาอาลัยไม่แน่นอน
คืนนี้ร้างรุ่งสางฟ้าจ่างแจ้ง
จงเข้มแข็งแกร่งกล้าโสมสมร
ไม่มีใครทุกข์ซ้ำย้ำสังวร
เดี๋ยวมีร้อนมีเย็นประเด็นตรอง
ทำหน้าที่ประจำจำให้มั