ยังแคร์
สองมือไม่อาจเอื้อมไปจนถึงดาว
ที่ปลายสุดแขนคือความว่างเปล่าของเรื่องราวแห่งฝัน
ฉันจึงทำได้เพียงปล่อยมือลงข้างกายแล้วหายใจไปวันๆ
เธอก็ไม่ต่างกับดาวดวงนั้นที่ฉันสัมผัสกันได้เพียงสายตา
แค่มองเห็น..และรับรู้ว่าเธออยู่ที่นั่น
ไม่อาจรู้ว่าเธอหนาวสั่นหรืออบอุ่นบนผืนฟ้า
ฉันรู้แต่เพียงที่นี่ของฉัน..หนาวน้ำตา
และกำลังปรารถนาให้เธอลงมาปลอบใจ
ดวงดาวที่แสงมีค่าของคนอ่อนล้าที่สูญสิ้น
สักครั้งได้ไหมมาเที่ยวเล่นบนผื่นดินสัมผัสกลิ่นของดอกไม้
มาอยู่ข้างกันอีกครั้ง..มาเป็นแรงพลังให้คนร้าวใจ
มาเป็นคนที่ฉันรักได้..ไม่ใช่แค่ได้รักเธอ
1378
8
0
หน้าส่วนตัว
