บินเดี่ยวหมื่นลี้
ลมพริ้วพัด ผ่านกาย ให้หนาวเหน็บ
ใจยังเจ็บ ไม่เลือน ย้ำเตือนมั่น
เหงาเร้ารุก เฝ้าปลุก ทุกคืนวัน
เศร้าไม่หัน เหกลับ ลาลับไป
ยังเกรงกลัว รอยอดีต ที่ขีดวาด
จึงไม่อาจ เปิดรับ กับสิ่งไหน
ใหม่หรือเก่า ที่เฝ้า หยอกเย้าใจ
ด้วยเจ็บใน นอกช้ำ ระกำทรวง
เก่าขอร้อง อย่าหวน ชวนให้คิด
ทุกอย่างปิด จบไป ไม่มีหวง
คำสัญญา จริงแท้ หรือแม้ลวง
ตัดจากบ่วง ห้วงฝัน อันลางเลือน
ใหม่ขอเก็บ ความดี ที่มีให้
และคงไว้ สัมพันธ์ ดุจฉันท์เพื่อน
เพราะมิ่งมิตร เช่นนี้ มิแชเชือน
เปรียบเสมือน น้องพี่ มีต่อกัน
ต้องขอโทษ อย่าโกรธ และถือสา
ที่ผ่านมา ต้องข่มใจ ให้คงมั่น
เพราะบทเรียน ที่ได้ ในวานวัน
ยังผูกพัน ม
1355
16
0
หน้าส่วนตัว
