๏ คืนฝนโปรยหยาดหยดลงรดป่า ท่ามนิทราล้นท่วมด้วยความหลัง หวังฝนล้างรอยช้ำที่กำลัง- แฝงกายฝังลึกแน่นกลางแก่นใจ เสียงฟ้าครืนครวญคร่ำลมร่ำสาย เพลงเดียวดายขานขับเกินรับไหว หวังเสียงฟ้ากลบเกลื่อนจนเคลื่อนไกล เพื่อวันใหม่ชื่นหน้าดังฟ้างาม ด้วยหัวใจตรอมตรมเกินข่มเจ็บ อีกหนาวเหน็บถูกย้ำในคำถาม ยิ่งตอบความดั่งปลุกความทุกข์ลาม จนยากปรามน้ำตาที่บ่านอง หวังฟ้าฝนช่วยขับความอับเฉา ชะล้างเงาเศร้าโศกในโลกของ- คนบาดเจ็บแพ้พ่ายที่หมายปอง โลกที่ผ่องงดงามด้วยความจริง๚ะ๛
1684
4
0
หน้าส่วนตัว
