อยากจะเอ่ยอะไรตั้งมากมาย แต่ก็อายเกินกว่าจะกล่าวออก อยากจะบอกออกไปว่าแสนชอบ กลัวเค้าว่าเราลอกมาจากใคร... สิ่งที่ทำออกมาเลยเมินเฉย คล้ายมิเคยสนิทหรือชิดใกล้ ทั้งที่ใจก็ร่ำร้องจากภายใน แต่ทำไมปากแข็งแค้นเหลือทน... บางทีก็ทำไปตัวไม่รู้ เค้าฟังอยู่ก็ยังทำอยู่ทุกหน ช่างหุนหันคอยแต่เปรียบเทียบคน รู้ทั้งรู้ว่าตนมิแย่เกิน... ทำยังไงบังคับใจตัวเองอยู่ ให้รับรู้ในหัวใจมิขัดเขิล ณ ผืนทรายปลายฟ้ามิไกลเกิน อาจก้าวเดินคู่ในฝัน....อันยาวไกล..
1406
3
0
หน้าส่วนตัว
