อันตัวฉันนั้นมันคนต้อยต่ำ ร่างก็ดำซ้ำด้อยการศึกษา แม่ให้เรียนฉันก็เล่นไม่นำพา หญิงก็มาตีจากพรากฉันไป เพิ่งจะเห็นคุณค่าวิชาคณิต บวกเลจผิดคูณหารวานขานไข เป็นเลเบอร์แบกหามตามสไตย์ ใช้ร่างการเป็นประโยชน์ไม่โทษใคร เมื่อตอนเล็กไม่พากเพียรรีบเขียนอ่าน ให้แตกฉานในตำราวิชาไข ทั้งที่ครูก็เฝ้าด่าให้ตั้งใจ เมื่อเติบใหญ่ใช้วิชารักษาตน ถ้าเชื่อครูเรียนรู้อย่างขยัน ถึงทุกวันได้ดีมีอีกหน จะรีบเร่งเรียนรู้เชื่อครูตน ชีวิตหม่นคงสดใสวัยชรา
1379
5
0
หน้าส่วนตัว
