เป็นเพียงเสียงไถ่ถามความรู้สึก เป็นส่วนลึกในกมลของคนเขลา เป็นอะไร...คิดถึงได้...ไม่บรรเทา เป็นเพราะเราโง่งมจึงตรมใจ เพราะรู้ตัวว่าเป็นเช่นปลายก้อย จึงค่อยค่อยถามเขาว่าเหงาไหม แต่สิ่งที่พบเห็นเป็นนัยนัย เขามิมีเยื่อใยอาลัยเลย จึงจำต้องกล้ำกลืนฝืนความเจ็บ ที่หนาวเหน็บเก็บไว้ไม่กล้าเผย ฟังถ้อยคำเขาพร่ำร่ำภิเปรย เราแค่เคยคุ้นกันเท่านั้นเอง