nava
หนึ่ง: คือด่างดวงใบใดที่ร่วงราย
เถิดคนที่ข้ารัก
กิ่งโปรยใบปลิดจักร่วงโผ-
ซบดินสิ้นค่าการเติบโต
แต่เติมค่าอักโขต่อเนื้อดิน
อาจไร้ค่าแล้วต่อก้านใด
แต่รากเหง้าเนื้อในใคร่ถวิล-
ดูดซับด่ำซาบเติบชีวิน
เสี้ยวเศษซากแหว่งวิ่นใต้ต้นตอ
หากจิตวิญญาณเจ้า
ดั่งดอกไม้-รูปเงา ผลิ เติบ ต่อ
เถิดแย้มบานตามกาละควรถักทอ
แต้มสีสัน พรรณกอ ลออเคียง
ข้าอาจดุจใบไม้นั้น
กาลเปลี่ยนเวียนผัน วัย-วันก็เหวี่ยง-
ผุสลายเป็นได้ก็แต่เพียง
เศษธุลีที่ปนเปื้อนเลี้ยงเนื้อดิน
สอง: แม้เช่นนั้น
แม้เช่นนั้น
จะยังฝันยิ้มใสในพื้นถิ่น
เฝ้ามองเจ้าแย้มงามเป็นอาจิณ
เจ้าดอกไม้ไม่ยลยิน มิเป็นไร
ดวงใจใด