นรศิริ
ลา
มิอาจเอื้อนเอ่ยคำว่าลาจาก
จำต้องพรากจากไปไกลสุดแสน
เหตุเพราะต้องศึกษาในต่างแดน
รักสุดแสนสุดใจจำไกลลา
เคยร่วมเรียนร่วมเล่นมิเว้นว่าง
เคยเคียงข้างเธอฉันสุขหรรษา
รุ่งอีกวันยิ่งร้าวรวดปวดอุรา
กลัวเวลาพาพรากเราจากกัน
ไม่อยากตื่นมารับอรุณรุ่ง
กลัววันพรุ่งพลัดพรากไปจากขวัญ
เราคงเหมือนชีวีไร้ชีวัน
เพียงกายพรากเท่านั้นใจเธอครอง
เจ็บแผลนอกพอบอกหมอรักษาให้
แต่เจ็บที่หัวใจมันกลัดหนอง
เราพลาดหวังทั้งปวงที่หมายปอง
จึงจำต้องห่างไกลจำใจลา
เธอได้เป็นนิสิต ม.เชียงใหม่
ฉันจากเธอมาไกลถึงสงขลา
จึงไม่เหลือแววใสในแววตา
เหลือแต่รอยห่วงหาในสองเรา
ยลเธอหมองหม่นไหม้ใจจะขาด
มันแสนบาดอุ