เหนือยอดภูสู่เขาเจ้าว้าเหว่ เรือนรักเร่ร้างลาพาหม่นหมอง ด้วยดวงใจเคยมีใครครอบครอง กลายกลับต้องพลัดพรากจากกันไกล โดดเดี่ยวนักรักนี้ที่มาร้าง เพียงเส้นทางชะตาฟ้าขีดมาให้ น้ำตารินไหลรดหมดดวงใจ ไม่มีใครรักษาได้..ใจของเรา ปล่อยเวลาผ่านมาเนิ่นนานนัก เพียงได้พักแค่กายใจยังเขลา หาทางออกไม่ได้หนอใจเรา ยังคงเศร้าอยู่อย่างนี้..ทุกวี่วัน อีกนานไหมใจดวงนี้จะมีรัก ได้รู้จักอุ่นไอใช่แค่ฝัน รักหนอรักอยู่ไหน..แห่งใดกัน โอ้..ตัวฉันคงไม่เจอ..เพ้อเดียวดาย ......................................................
901
7
0
หน้าส่วนตัว
