พิมญดา
ฉันเหมือนนกหลงทางบนฟ้ากว้าง
ทั้งอ้างว้างเหน็บหนาวแสนร้าวจิต
เจอบ้านหนึ่งจึงร่อนลงฝากชีวิต
รักษาพิษบาดแผลใจให้บรรเทา
บ้านหลังนี้มีเพื่อนดีที่คอยปลอบ
ชอบไม่ชอบแต่เห็นใจในตัวเขา
คอยเอื้อนเอ่ยกำลังใจให้ทุเลา
โลกความเศร้าค่อยค่อยคลายหายบางครา
บ้านหลังนี้มีกวีศิลป์นักเขียน
คอยวนเวียนเขียนอ่านตามภาษา
ทั้งรักหลงทุกข์หรือสุขตามเวลา
แต่ไหนมาอยู่ร่มเย็นเป็นสุขใจ
หากจะแบ่งความคิดเห็นเฉกเช่นเพื่อน
คนหนึ่งเตือนขอจงคิดอย่าผลักใส
เพื่อนเตือนเพื่อนยิ่งลำบากยากเพียงใด
กลัวผิดไปในอักษรก่อนรู้ความ
ฉันก็ร้องไปตามเสียงเรื่องของนก
ใจวิตกเพราะนกน้อยกลัวคำถาม
เธอเป็นใครใหญ่นักหรือหือลาม
1690
8
0
หน้าส่วนตัว
