โดยคำ ลานเทวา
ประพรมดื่นคืนพร่ำ ลำนำฝน
ยะเยียบหนแดโดย ความโหยหา
ความเงียบเหงาเจ้าได้ แต่ใดมา
เงียบแม้บทสนทนา จากภวังค์
ปาฏิหาริย์ ใดพานิทราเอ๋ย
ฝันจะเชยชื่นถวิล ยามรินหลั่ง
เรไรจักกล่อมแก้ว ให้แว่วดัง
เถิดเจ้าฟัง เสียงห่มระงมวาร
ผะแผ่วล่วงท่วงกระซิบ ดั่งทิพย์ถ้อย
พิสุทธิ์ร้อยเรียงคำ อันฉ่ำหวาน
ชะโลมรื่นบรรเลง เป็นเพลงกานท์
ขับกล่อมห้วงพิมาน สุราลัย
ตรึงจักรวาลว่ายเวิ้ง เสน่หา
แช่มชะม้ายชายตา ก็หวาดไหว
พิลาศแย้มรอยยิ้ม พิมพ์ประไพ
ประโลมใจปลอบปลุก ผู้ทุกข์ทน
อาณาจักร รักเจ้าคือเงาโลก
คอยบรรเทาเศร้าโศก ให้สิ้นหน
ดังหยาดทิพย์อ
1256
8
0
หน้าส่วนตัว
