มรสุมรุมเร้าเสาโค่นหักอกตะหนักนักหนาข้าจักสู้หยุดตั้งรับขับเคี่ยวเคี้ยวศัตรูกำลังรู้น้อยนิดคิดโรมรันถอยก็ตาย..วายวาง..ขวางก็แย่นิ่งแน่แท้แดดิ้นสิ้นอาสัญจิตวิตก..อกข้า สุดจาบรรณ์สารพัน ปัญหา ผวาใจท้องฟ้าเพลานี้สีหม่นหมางเวิ้งเว้งว้างกลางคลื่นลื่นไถล พัดกระหน่ำซ้ำมาซาซ้ำไปกระโดงใบ หงายงอ รอปลิดปลงเสากาบเซ เหซัด สะบัดเหวี่ยงฟ้าเปรี๊ยงเปรี๊ยง เยี่ยงผ่า ลาลื่นหลงเรือลำน้อย ด้อยสมอ ขอแค่ทรง ดึงเชือกลง จงใจให้เจ้าลอย..................กวีชาวบ้าน
2727
0
0
หน้าส่วนตัว
