1. ระวีเวียนเยี่ยมฟ้าได้ต่อฝัน
รุ่งอรุณอีกวันสว่างไสว
ก่อรูปรอยสะเทือนจิตกระทบใจ
ระวีลาลับไปย่อมราตรี
2. เมื่อมืดค่ำการร่ำลาก็อาจเริ่ม
ย่ำทางเดิมถึงต่างทางออกต่างที่
ความผูกพันอันเชื่อมใจเป็นไมตรี
ก็บางทีระวีโยงเป็นเยื่อใย
3. จากรุ่งจวบเย็นย่ำจะค่ำจะคล้อย
ระวีจะลับเพื่อจะคอยเป็นวันใหม่
ยิ่งจะค่ำยิ่งใฝ่หาเรือนหทัย
หมายจะเนาแนบใจแล้วได้พัก
4. เย็นย่ำจะค่ำจะคืนเรือน
บางทีก็ยิ่งเหมือนมีกรรมหนัก
คือต้องไปคือต้องไกลห่างใยรัก
อยากฟูมฟักใจบ้าง กลับยังจร