๏ พยับหมอกหยอกล้อดอกอ้อไหว ริ้วกอไผ่ออดกอดั่งซอเสียง น้ำค้างแซมแต้มพร้อยดุจร้อยเรียง ซบร่างเคียงมาลีหลากสีพรรณ ยามแสงทองล้อเล็ดดุจเก็จแก้ว ประกายแววพริ้งพรายเฉิดฉายฉัน ดุจเพชรดีมณีแดงแห่งวารวัน ก่อนจะผันผายร่างจากจางไป ริ้วลมหนาวเสียดกายมิวายพรั่น คำนึงจันทร์หวั่นทรวงเกินหน่วงไหว ด้วยขอบฟ้ากั้นกลางระหว่างใจ แสนหวั่นในอาวรณ์ตอนจากลา วอนหมอกขาวก่อนจางลับร่างสูญ คนอาดูรฝากคำเพ้อพร่ำหา ถ้อยลำนำคำนึงถึงอัลมิตรา หนึ่งชีวาจักมอดม้วยด้วยอาวรณ์๚ะ๛
1551
5
0
หน้าส่วนตัว
