28 มีนาคม 2545 18:00 น.
กาดาษ
ฉันพบทะเลยังโล่งกว้าง
ฉันพบฟ้าครามยังสดใส
พบเม็ดกรวดเม็ดทรายอยู่ทั่งไป
ฉันพบความเปลี่ยนไปในใจคน
ทำไมฟ้าและทะเลยังคงกว้าง
ทำไมกรวดและทรายคนไม่สน
ทำไมสิ่งรอบข้างยังคนทน
แต่ทำใจคนจึงเปลี่ยนไป
28 มีนาคม 2545 18:00 น.
กาดาษ
เพียงอารมณ์เคลื่อนไหว..ในยามเศร้า
เพียงความเหงาของหัวใจยามใฝ่ฝัน
เพียงรอยรักเธอฝากไว้ยามใกล้กัน
จึงต้องกลั่นกลอนมา..รักษาใจ
แค่ครุ่นคิดถึงคำเธอที่พร่ำบอก
แค่ฟังเพลงก็ออกจะหวั่นไหว
แค่อ่านกลอนท่อนหนึ่ง..ซึ้งเพียงใด
ยิ่งปวดใจ ยิ่งช้ำน้ำตาริน
ร้อยกวี ร้อยเสียง สำเนียงรัก
ร้อยเรียงปัก อักษรเป็นกลอนศิลป์
ร้อยคำวาดประกาศไว้ให้ได้ยิน
ร้อยชีวิน ร้อยวาจา ว่า รักเธอ
28 มีนาคม 2545 18:00 น.
กาดาษ
ถ้าเธอคิดว่า..มาเพราะสงสาร
จำให้ขึ้นใจว่าไม่ต้องการ เชิญกลับไปได้
แม้เธอจะเจตนาดี และห่วงใย
แต่ฉันไม่อยากเป็นคนที่น่าเห็นใจ
ไม่อยากให้ใคร..ใครคอยเวทนา
ถ้าฉันไม่คู่ควรก็จงทิ้งฉันไป
แต่หากรักกันด้วยดวงใจ และรู้สึกได้ว่าฉันมีค่า
นั่นแหละคือสิ่งเดียวที่เรียกร้องตลอดเวลา
เพียงอยากให้รู้ชัดเจนว่า
ที่เธอกลับมา..เพราะ รักฉัน จริง-จริง
28 มีนาคม 2545 18:00 น.
กาดาษ
อาจจะหนาวอาจจะร้อนจนอ่อนล้า
อาจต้องเสียน้ำตากว่าจะถึง
อาจทุรนทุรายจนรำพึง
กว่าจะซึ้งอาจจะซมตั้งนมนาน
บนเส้นทางเดียวกันที่มั่นมุ่ง
เพื่อความฝันวันพรุ่งอันแสนหวาน
กว่าจะพบทางสายดอกไม้บาน
อาจล้มลุกคลุกคลานจนซานซม
ไม่มีมิตรไม่มีเพื่อนเหมือนวันก่อน
ไม่มีความเอื้ออาทรส่องสว่าง
ไม่มีรอยยิ้มตามริมทาง
มีเพียงสายตาถากถางอย่างเลือดเย็น
อาจจะไร้เดียงสากว่ารู้สึก
ริษยาซ่อนลึกไม่อาจเห็น
มารยาเสแสร้งแกล้งให้เป็น
ความจริงใจหลีกเร้นเหลือหลอกลวง
บนทางสายดอกไม้บานของวันนี้
ความเหงาเข้าแทนที่ทุกท่าท่วง
ถ้าปลอบโยนคนห่วงหาอย่าถามทวง
อาจอ้างว้างเกินทักท้วง..เป็นห่วงใจ
28 มีนาคม 2545 18:00 น.
กาดาษ
รักควรคู่..สำหรับผู้รู้จัก..สงวน
รักอบอวล..สำหรับผู้รู้จัก..ถนอม
รักยืนยาว..สำหรับผู้รู้จัก..ออม
และรักพร้อม..สำหรับผู้รู้จัก..รัก
หน้าส่วนตัว
595
