25 มีนาคม 2545 17:16 น.
กาดาษ
ใครคนหนึ่งเคยบอกกับฉันไว้
ในดวงใจยังมีรักมิเสื่อมหาย
จะรักเธอ รักเธอมิเสื่อมคลาย
ตราบวันตายจะรักมั่นนิรันดร
เด็กคนหนึ่งตรึงไว้ในดวงจิต
ในความคิดตรึงใจมิถ่ายถอน
ความฝัน ความทรงจำ ความอาวรณ์
กลับบทกลอนสอนใจให้ตรึงตรา
จากความฝันความทรงจำในอดีต
เหมือนมีดกรีดดวงใจให้โหยหา
ต้องจบลงเหนือคำมั่นและสัญญา
เธอจากลาฉันไปไกลให้อาดูร
25 มีนาคม 2545 17:16 น.
กาดาษ
เมื่อเดินผ่านมาบนถนนสายนี้ทีไร
ในใจต้องนึกถึงภาพคนไกลขึ้นมาทุกที
ที่ผ่านมานั้นก็นานหลายปี
แต่ทำไมในใจนี้ไม่เคยจะลืมเลือน
ได้แต่ก้าวเดินต่อไปอย่างช้า-ช้า
ภาพอดีตก็ย้อนกลับมาให้หวั่นไหว
ตอนนี้เจ็บปวดเหลือเกินนะหัวใจ
คงไม่มีเรี่ยวแรงเดินต่อไปจะทำอย่างไรดี
ทรุดตัวลงนั่งข้าง-ข้างต้นไม้ต้นใหญ่
ปล่อยให้ใจได้โหยหา
แล้วต่อไปฉันจะไม่หันกลับมา
บนถนนสายน้ำตาแห่งนี้อีกต่อไป
25 มีนาคม 2545 17:16 น.
กาดาษ
ในวันที่สายฝนหล่นลงจากบนท้องฟ้า
หัวใจที่ด้านชาของฉันก็กลับหวั่นไหว
อีกคืนแล้วสินะที่เราต้องอยู่ห่างไกล
ไม่รู้จะต้องทำอย่างไรให้ใจเธอกลับคืนมา
ได้แต่เงยหน้าขึ้นมองบนท้องฟ้า
ปล่อยให้น้ำตาได้หยดรินไหล
มีเพียงสายฝนที่ยังคงเป็นเพื่อนของหัวใจ
กับหยดน้ำใส-ใสที่ไหลรินจากตา
ไม่อาจทำอะไรได้มากกว่านี้
ก็เธอคนดีจากไปอย่างไม่ห่วงหา
ทิ้งไว้เพียงคำพูดสุดท้ายที่แสนเย็นชา
บอกว่าต้องจากลา ที่ผ่านมาขอขอบคุณ
25 มีนาคม 2545 17:16 น.
กาดาษ
คิดถึงเธอนะเวลานี้
อยากรู้ว่าคนดีจะคิดถึงกันบ้างไหม
หรือเธอมีใครให้คิดถึงแล้วอยู่เต็มหัวใจ
เพียงเสี้ยวหนึ่งได้ไหมของหัวใจ
เก็บไว้คิดถึงฉันบ้างสักนาที
แค่นี้ก็คงพอแล้วสำหรับฉัน
ไม่อยากคิดฝันให้ไกลเกินกว่านี้
แค่เธอคิดถึงกันบ้างสักนิดก็ยังดี
มันคงทำให้ความรู้สึกดี-ดีมีอยู่ต่อไป
25 มีนาคม 2545 12:28 น.
กาดาษ
เรื่องบางเรื่องก็ยากจะบอกเหตุผล
เรื่องง่ายๆ บางคนก็ตอบไม่ได้
ทำไมไม่เลิก ทำไมไม่หยุด ทำไมไม่ไป
ตัวห่างมาได้..แต่ไม่รู้ทำไมหัวใจไม่มา
เขาไม่รักแล้วทำไมเราต้องรัก
เขาไม่อยากแม้รู้จักแล้วทำไมเราต้องปักใจหนักหนา
เขามีคนของเขาแล้วทำไมเราไม่ดึงตัวเองออกมา
เขาไม่มีเราในสายตา..
ทำไมตลอดเวลาเราไม่เคยมองใคร
มันเป็นเรื่องน่าสับสนของคนดื้อรั้น
เจ็บปวดเหมือนกันแต่ถึงอย่างนั้นยังยิ้มได้
ความรักของฉันแม้ไม่สวยอย่างฝัน..อย่างหัวใจ
แต่ไม่รู้ทำไม
มันเหมือนยาขมหม้อใหญ่ที่เต็มใจจะดื่มกิน
หน้าส่วนตัว
602
