17 พฤษภาคม 2545 11:18 น.
กาดาษ
ท้องฟ้า เทือกเขา เงาหมอก
บ่งบอก ย้ำเตือนถึงความหมาย
ว่ามีเพียง..ธรรมชาติ รอบรอบกาย
ที่ห่างหาย คือเจ้าของใจ..คนไกลตา
ห่างเหินเหลือเกิน..คนดี
คิดถึงคนทางนี้ รึเปล่าน๊า
คิดถึงเธอมาก มากนะ..ตลอดมา
ฝากแสงแดด สายลมมาทุกนาที
ไม่รู้ว่าเธอรับรู้บ้างหรือไม่
ความคิดถึงที่ส่งให้..จากคนทางนี้
ฝากคืนมาบ้างนะ..นะคนดี
สักนิดมี..ว่า ห่วงใย ก็ซึ้งใจแล้ว
15 พฤษภาคม 2545 10:22 น.
กาดาษ
เพราะรักใช่ไหม..
ที่เปลี่ยนเธอไปในวันนี้
จากเคยเป็นเพื่อนรักที่ดีแสนดี
แต่มาวันนี้..ดูเธอเปลี่ยนไป
ไม่เข้าใจกันเหมือนก่อน
ความเอื้ออาทรยังมีอยู่บางไหม
ความจริงใจหลีกเร้นไปที่ใด
ยังหลงเหลืออยู่บ้างไหมในใจเธอ
ฉันรู้..ว่าเธอรักเขามาก
เธอจึงต้องการตีจาก..ฉันที่รักเธอเสมอ
เธอจะรู้บ้างไหม..ทุกอย่างที่เธอทำไป
มันทำร้ายจิตใจของคนที่รักเธอ
เพราะวันนี้ที่ฉันได้พบเจอ..คือเธอเปลี่ยนไป
15 พฤษภาคม 2545 10:20 น.
กาดาษ
ยอมเป็นผู้แพ้
เมื่อเธอไม่เคยแยแส..ไม่เคยแคร์ความรู้สึกของฉัน
ในวันนี้..จึงต้องตัดใจ..และเดินจากไปเมื่อเธอไม่ต้องการ
ฉันยอมหลีกทาง..เพราะไม่ต้องการให้เธอรำคาญใจ
ไม่เคยมีสักครั้งเลย
ที่ความรู้สึกของคนคุ้นเคย..จะทำให้ใจเธอหวั่นไหว
เธอรักเขา..และมีเพียงแต่เขาที่เธอเก็บไว้ในใจ
ส่วนฉันก็ไม่เคยมีใคร..แอบเก็บเธอไว้ในใจเช่นกัน
แต่วันนี้ที่ฉันต้องเอ่ยคำลา
เพราะรับรู้ได้ว่า..ตลอดเวลาที่ผ่านมาใจเธอไม่เคยมีฉัน
ถึงฉันจะเสียใจ..แต่ก็ไม่เคยเสียดายคืนและวัน
ฉันจะเก็บมันไว้ในความทรงจำ..ที่ไม่มีวันจะเปลี่ยนไป
ดูแลตัวเองด้วยนะคนดี
ต่อไปนี้..คงไม่มีฉันคนนี้มาอยู่ใกล้ๆ
แต่ขอให้เธอรับรู้เอาไว้..ว่านับจากวันนี้และตลอดไป
ถึงฉันจะจากไกล..แต่ว่าใจยังอาทร
13 พฤษภาคม 2545 11:17 น.
กาดาษ
เธอคือใครคนนั้น..ที่ฉันฝันถึง
คือใครคนหนึ่ง..ที่ฉันคิดถึง คนึงหา
คือคนที่ฉันรัก..และอยากรู้จักตลอดมา
เพราะเธอทำให้หัวใจของคนอ่อนล้า..กลับมามีพลัง
เพียงบทกวี..ที่เธอเขียนมาเพื่อปลอบใจ
เธอจะรู้ไหม..มันทำให้ใจฉันมีความหวัง
จากที่เคยเหนื่อยล้า และเสียน้ำตา..ก็เจือจาง
เธอทำให้ความอ้างว้าง..ห่างหายไปจากใจ
คนคนนี้..จึงอยากแต่งกวี มาเพื่อเธอ
อาจจะดูเป็นความฝันเพ้อ..เพ้อเจ้อใช่ไหม
แต่งกวีบอกรัก..คงจะแปลกนัก สำหรับใครใคร
แต่เธอรู้ไหม..ความรู้สึกในใจ มากมายยิ่งกว่า คำว่า รัก
11 พฤษภาคม 2545 17:11 น.
กาดาษ
อยากให้เธอกลับมา ณ ตรงนี้
ที่ที่เคยมีเธออยู่เคียงข้างฉัน
รู้หรือเปล่า เมื่อเธอลาไกล..ใจฉันต้องร้าวราน
แต่ละวันที่ผ่าน...มันเนิ่นนานเกินไป
บทกวีไพเราะของเธอ หายไปไหนเล่า
หรือจะปล่อยให้มีแต่ กวีเหงาๆ ของฉันใช่ไหม
เมื่อก่อนใครนะ ที่แต่งกวี ปลอบใจใครต่อใคร
แต่วันนี้ กลับหนีจากไป อย่างไม่ใยดี
ไม่เปิดโอกาสให้ฉันปลอบใจเธอ บ้างเลยหรือไง
รู้หรือเปล่า ฉันมีกำลังใจให้..ไม่เคยหลีกหนี
ถ้าถามหาความจริงใจ..ฉันก็ยังมีให้เธอเสมอนะคนดี
ขอเพียงเธอกลับมาตรงนี้..รับรู้ความห่วงใยที่มี..ก็พอ
หน้าส่วนตัว
793
