20 ตุลาคม 2553 02:38 น.
จะไม่เด็ด.
เดือนบนดินปิ่นมณีศรีโสภาคย์
เจ้าหลงฟากลืมฟ้าลาสวรรค์
ภิรมย์เรียงเคียงมนุษย์สุดจาบัลย์
คำจำนรรจ์หลงเพลินเกินอาลัย
ดั่งหงส์เดินเพลินดินถิ่นระแหง
รูปจำแลงเพียงการ่วมอาศัย
ช่างหอมกลิ่นรินรอนขจรไกล
กรุ่นละไมอิ่มโอษฐ์โสตร์โสภิณ
ดุจจะน้อมพร้อมรักภักดิ์ชื่นจิต
ปลาบนิมิตรูปรอยคอยถวิล
ดั่งกวีนี้จารย์ถ้อยร้อยจินต์
เป็นสร้อยศิลป์สุมาลย์พิมานแมน
ความหอมหวนมวลไม้ไม่อาจถวิล
ร่วงโรยรินร้างลาระอาแสน
หากกลิ่นเนื้อนางนั้นมิหวั่นแคลน
อาจทดแทนก็เพียงน้ำฉ่ำเลี้ยงชนม์
...แบบว่า...มาวววววววว
18 ตุลาคม 2553 21:32 น.
จะไม่เด็ด.
มูลนทีรี่ไหลสุดใจสวาท
ภิรมย์วาดร่วมเรียงเคียงสมร
ขวัญมิ่งสารภีพี่อาวรณ์
อรชรนิ่งลอยคล้อยธารา
สิ้นตุลาครานั้นสวรรค์สบ
ระทมทบใจชายฤาหายหา
จันทร์กระจ่างหว่างเวิ้งเริงนภา
พี่ควานหาไม่พบสบอนงค์
จันทร์อะคร้าวราวสรรสวรรค์สร้าง
หาอำพรางซ่อนแสงสิ้นแรงสรง
งามจับตาครานั้นพระจันทร์คง
ตระหง่านวงหว่างนภาจ้าแจ่มกมล
มัตติกาลาไกลพี่ใจหาย
ใจละลายรอยทางย่างสับสน
ดุจธารารี่ไหลไกลมณฑล
ธราดลคงคว้างร้างหัวใจ
....แบบว่า...มาวววววววววว
21 กันยายน 2553 11:40 น.
จะไม่เด็ด.
ครุ่นภิรมย์ชมเดือนอยู่เรือนร้าง
ย่างรั้วรอบขอบทาง ณ หว่างสวน
นวลวงแสงแฉ่งฟ้ามาเชื้อชวน
มวลช่อชมบ่มสวนอวลกลิ่นดาว
อ้าวกลางดอยคล้อยน้าวสบสาวหนึ่ง
ซึ่งโสมนวลชวนคนึงเพ้อถึงสาว
ผ่าวถ้วนโสตร์โอษฐ์พร่ำคำพร่างพราว
ขาวพร่างพรูหรูสกาวกว่าดาวใด
ไกวเดือนดวงร่วงลงที่ตรงตัก
ทักตรงตัวกลัวนักจักหวั่นไหว
ใจหวังว่าถ้าบุพเพหักเหใจ
ให้ห้วงจิตคิดไกลเราได้เคียง
เรียงดาวคอยร้อยถักเป็นรักน้อง
ปองรักนี้ฤดีร้องร่วมพ้องเสียง
เรียงภาพสองครองคู่อยู่มองเมียง
เยี่ยงเมืองแมนแดนเวียงเพียงจินตนา
....แบบว่า
8 สิงหาคม 2553 09:42 น.
จะไม่เด็ด.
สุดโสภาหน้านางสะพร่างผ่อง
ประหนึ่งมองก็รูปงามทรามสงวน
ยามผินพักตร์ประจักษ์จริงยิ่งรัญจวน
อวดเนื้อนวลแลสล้างดุจนางใน-
ฝันได้พบสักคราเถอะหน้าน้อง
คงผุดผ่องผิวพรรณสะคราญใส
ยิ้มน้อยนิดสะกิดซ่านผ่านทรวงใน
ให้หวั่นใจในนารีมิมีคลาย
เมื่อถึงคราคราวหนึ่งซึ่งหวั่นจิต
กลัวความผิดจะแปดเปื้อน..ยากเลือนหาย
กลัวทางเลือกจะบีบคั้นสู่อันตราย
กลัวสูญหายไฟรัก..สเน่หา
หากต้องเลือกเพียงหนึ่งประหนึ่งแน่
ก็หวั่นแพ้สกุลชาติวาสนา
ความรัก...ไม่เคยสิ้นแม้จินตนา
ควาญหาอยู่เสมอ..เพ้อร่ำไป
.แบบว่า
6 สิงหาคม 2553 11:19 น.
จะไม่เด็ด.
ลืมรูปรอยอดีตกาลแล้ว...ปานขวัญ
เนิ่นนานวันกลุ้มอาลัยใจโหยหา
เบญจมาศ...เคยดื่นดาษสะอาดตา
มาร้างลาแห้งโหยโรยกลีบลง
มองท้องทุ่งสะดุ้งเตือนถึง...เรือนขวัญ
เฝ้าจำนรรกับ...รากไทร...ไล้ระหง
หยาดฟ้าเอย..เคยใฝ่ปองจองอนงค์
มาทิ้งพงศ์เพื่อนเพเห่ลาไกล
หรือ..สุนทรี..เจ้าหนีไกลใจช่างหิน
ทิ้งแดนดินถิ่นนาเคยอาศัย
ไปอยู่กรุง..สร้อยสุดา..เจ้าลาไกล
ลืมหัวใจที่เคยฝากจากปากนาง
กาลผ่านพ้นจนใจเจ้าไม่กลับ
พี่คอยนับปีเดือนเพื่อนถากถาง
กลีปจำปี..เจ้าโบยบินทิ้งถิ่นทาง
เหลือเพียงร่าง..ของลั่นทม..ถมหัวใจ
...อิอิ...แบบว่า
หน้าส่วนตัว
861
