12 มกราคม 2553 18:45 น.
จะไม่เด็ด.
ม่วนแต้หนอซอเสียงจากเวียงเหนือ
ม่านฟ้าเครือเอื้องดอยข้อยสนาน
แลธาตุสูงตุงสะบัดนมัสการ
พระคู่บ้านตำนานเฟื่องเมืองเรียงราย
ย้อนเมื่อราวพฤษภาหน้าวสันต์
กลางปีนั้นได้ไปเยือนเหมือนใจหมาย
ทอดน่องเดินเพลินพิศชิดเจียงฮาย
หลงอุบายแห่งขุนเขาเหล่าล้านนา
คงพ่อขุนหนุนใจให้ไปสู่
ถิ่นไกลกู่ฤดูฝนหล่นถ้วนหน้า
ทุกหัวเมืองเรืองราษฎร์สะอาดตา
ออกจากมายังอาลัยในพรมแดน
แม้นหลายเมืองได้ยลเห็นเป็นประจักษ์
แต่หลงรักสาวปันเหนือเหลือใจแสน
ลำปางก่อนคงตระการปานเมืองแมน
ธิดาแดนจึงได้งาม..ท่ามป่าดง
...แบบว่า
11 มกราคม 2553 18:38 น.
จะไม่เด็ด.
ม่านมายาถาโถมประโลมโลก
ให้วิโยคยวบยุบสูบใฝ่หา
หวังสนองครองรูปสูบวิญญาณ์
พ่นพรรณาสาไถย์ให้นิยม
กลิ่นมายาคละคลุ้งปรุงแทบทั่ว
รู้สึกตัวกลั้วกล้ำจ้ำขื่นขม
สาบกลิ่นสางพรางกายป้ายอารมณ์
ให้จ่อมจมอยู่ภวังค์กระทั่งวาย
ปราณเหลืออยู่คู่ชีพรีบเรียกกลับ
ก่อนพังพับดับลงตรงกระหาย
เพียงมายามาลวงแล้งแจ้งอันตราย
อย่าได้หมายให้ถึงพร้อมเพื่อน้อมนำ
อยู่เพียงเราชาวโลกครองโศกเศร้า
ดีกว่าเนาว์ในมายาพาถลำ
วางชีวิตลิขิตไว้ในรูปธรรม
อย่าหลงนำความคิด...ติดมายา
..แบบว่า..รมณ์มันพาไปครับ......แต่ลึก ๆ .จะว่าไปแล้วทุกวันนี้ชีวิตเราก็มี...มายา..เป็นองค์ประกอบไปเสียแล้ว..ผมเองก็เช่นกัน
8 มกราคม 2553 19:39 น.
จะไม่เด็ด.
เฝ้าชะแง้แลมองด้วยต้องจิต
แสร้งไม่คิดแต่กลับหลงเกินปลงไหว
ด้วยสตรีที่เฝ้ามองนั้นต้องใจ
ทำเช่นไรจึงได้ปองอยู่ครองนาง
คิดอุบายหลายอย่างทุกวางท่า
ให้เหมือนว่าทรงเสน่ห์เล่ห์หนึ่งบ้าง
หวังครองใจให้อนงค์หลงหลุมพราง
หวังแอบอ้างเป็นเพื่อนเก่าเข้าตำรา
พอเผชิญเขินนักชักไปใหญ่
ปากกับใจมาขัดแย้งแกล้งหนักหนา
ขามันแข็งแรงจะก้าวราวโรยรา
คงเพียงว่ามองเธอนั้น..ผ่านทางไป
เดินคลองถมคราใดใจฉันเศร้า
ทางผ่านเขาทุกทุกคราพาหมองใหม้
จำขอห่างพ้นทางน้องด้วยข้องใจ
ใครคนใหน..คือเป้าหมาย..ในสายตา..(ของเธอ)
...แบบว่า..ชีวิตมันเศร้าอะครับ
4 มกราคม 2553 18:03 น.
จะไม่เด็ด.
สุดจะเอ่ยเผยซึ้งถึงสเน่หา
สุดพรรณาคราสมปองครองสุดสวย
สุดแสนรักสุดหวงแหนแสนระทวย
แทบอยากม้วยยามห่างตาละคราคราว
สุดเปล่าเปลี่ยวสุดเหนี่ยวรั้งสุดยั้งจิต
สุดที่คิดเศร้าผิดหวังครั้งคลาดสาว
สุดที่รักอย่าลอยเลื่อนเหมือนดวงดาว
สุดฟ้าพราวเจ้าอย่าล่วงสู่ห้วงใด
สุดสายตาฟ้าไกลในยามนี้
สุดเหลือที่จะคิดถึงซึ้งสุดไซร้
อย่าสนเท่ห์ในเสน่หาอย่ารักใคร
อย่าเหมือนไร้ซึ่งปราณี..ที่มีมา
ถ้าสุดแล้วแก้วตาจะลาจาก
จะอาจพรากไปแสนไกลสุดปลายฟ้า
โปรดอาทรร้อนจิตคิดร่ำลา
ให้รู้ว่า..สุดทางรัก..จักตัดใจ
...แบบว่า..ไม่รู้สิ
10 พฤศจิกายน 2552 17:54 น.
จะไม่เด็ด.
ลุ่มน้ำมูลจำรูญเรืองเหลืองทั่วพื้น
นาแผ่นผืนสะท้อนงามยามข้าวเหลือง
อร่ามท่ามวสันต์ครั่นไคล้ในรุ่งเรือง
นามกระเดื่องเรืองราษฎร์สะอาดตา
อดีตหนาวเจ้าเยือนเสมือนมุ่ง
หมายบำรุงหน้าวสันต์สุดหรรษา
สนูว่าวเร้าท้องทุ่งมุ่งจินตนา
ให้ถึงหน้าสร้างกระท่อมล้อมกองฟาง
ก่อกองไฟไล่หนาวคราวดื่นดึก
หนาวเหน็บลึกถึงข้างในไพล่ฟ้าสาง
คว้าเศษหญ้าเศษไม้ในทุ่งทาง
เผาเกลื่อนบ้างอ้างหนาวแก้ร้าวใน
หากแต่หนาวคราวนี้ฤดีแปลก
ลมแล้งแทรกแรกวสันต์หวั่นไม่ไหว
ช่างหนาวแล้งแห้งผากฝากข้องใจ
ว่าเหตุไดไฉนแห้งแล้งเหือดลม
เหงื่อที่ไหลรายทางกลางแดดเผา
เกี่ยวข้าวเบาเหนื่อยล้าพาขื่นขม
ไอแดดเผาดุจเตาไฟไหม้เหมือดตม
เท้าแทบบ่มรมระแหงแห่งธรณี
คงหวังรื่นชื่นบ้างกลางกระแส
ลมหนาวแผ่ไอเย็นเห็นสุขี
หากแล้งหนาวร้าวในใคร่ครวญที
ชาวนานี้มีเพียงใจใคร่นิยม..
...แบบว่า..อากาศร้อนมากเลยครับ...คิดถึงสมัยเด็ก
หน้าส่วนตัว
2980
