16 เมษายน 2552 16:41 น.
จะไม่เด็ด.
ไม่อาจเผยความนัยฝืนใจบอก
ว่าแค่...หยอก..รู้มั้ยใจสับสน
เมฆตั้งเค้าบังอาทิตย์มิดสกล
ใจสุดทนหวังสว่างกระจ่างใจ
เช่นปฐพีมีแสงทองประคองอยู่
ได้ชื่นชูเดี๋ยวเดียวก็เหลียวหาย
หวังพรอดชิดแต่ลิขิตมาปิดตาย
ถึงได้กลายเป็นแค่พบ..สบบังเอิญ
เสมือนว่าหยอกหลอกใจให้ว้าวุ่น
หวังหอมกรุ่นก็กลับลางแลห่างเหิน
ทิ้งคำ..หยอก..ให้คงอยู่สู้ดำเนิน
ได้เพลิดเพลินบางเวลา...หาใช่ลวง..
....แบบว่า
10 เมษายน 2552 23:44 น.
จะไม่เด็ด.
แผ่นดินทองมองผ่านแต่กาลเก่า
คือถิ่นเนาว์เผ่าไทยหลายสถาน
กว่าตั้งพงศ์คงปึกแผ่นนั้นแสนนาน
ต้องแหลกราญย่อยยับนับอนันต์
ศึกช่วงชิงดินแดนในแคว้นเก่า
เป็นเรื่องเล่าพงศาวดารจารขอบขัณฑ์
ค่าควรเมืองเรืองรองผ่องอำพัน
เจตนานั้นสอนลูกหลานอย่าผลาญเมือง
มาบัดนี้สุวรรณภูมิในอดีต
เคยปราณีตงดงามอร่ามเหลือง
วัฒนธรรมประเพณีที่รุ่งเรือง
กลับต้องเยื้องยาตรสู่...ความเสื่อมโทรม
หากวันใดแผ่นดินทองเลือดนองอาบ
ศิโรราบดุจเพลิงไฟที่ใหม้โหม
ขาดเสียงเพลงชาติไทยไล้ประโลม
คงเสื่อมโทรมเพราะลูกหลาน...ผลาญกันเอง
..แบบว่า
8 เมษายน 2552 16:48 น.
จะไม่เด็ด.
สิ้นสายใยวันวานด้วยกาลล่วง
ช่อมะม่วงร่วงปลิวลิ่วลมสาย
เหลือก้านยืนฝืนเปลี่ยวอยู่เดียวดาย
อีกเมื่อไรจะผลิดอกมาหยอกชม
แสนเสน่หาอาลัยใจห่วงหวง
แม้นลับรวงก้านฝืนได้ขื่นขม
ช่างกระไรใจร้ายหนอสายลม
ยื่นระทมพรากสัมพันธ์อันแสนงาม
ดุจคิมหันต์พลันยื่นคืนเปลี่ยวเหงา
ให้สองเราเฝ้าเพ้อเผลอใจหวาม
ยิ้มเพียงน้อยปล่อยให้คิดเฝ้าติดตาม
ทิ้งนิยาม...นัยแฝงแห่งจันทรา
ยามได้เพ้อคืนพบสบอ้างว้าง
ยอกอกบางพรางใจไร้เดียงสา
คนึงเนตรเกศแสนงามยามนิทรา
ฝันไปว่าได้อนงค์ประสงค์จินต์
จนลาล่วงร่วงแล้วแก้วกำสรด
น้ำตารดหยดยางช่างผกผิน
เจ้าจากไปไกลสุดฟ้าระอาดิน
สิ้นชีวินหรือได้พบ..สบหน้าเธอ
..แบบว่า
7 เมษายน 2552 14:43 น.
จะไม่เด็ด.
ระลอกคลื่นฝืนรับกับวายุ
เกิดประทุฟองกระจายรายระดาษ
คลื่นหักหลบบรรจบเขินเนินหินลาด
แนวทอดพาดลงสมุทรสุดบาดาล
ระลอกแปรแลกลับให้ลับหลง
แนวขึ้นลงเกินบรรยายสายละหาน
ยามนี้แลแปรทั่วกลั้วดวงมาลย์
ริ้วรอยรานซ่านในสายธารา
วิปโยคโศกใจในห้วงคิด
สะท้านจิตฤทธิ์รักเร่..เห่ผวา
จะแปรไฉนกาลใหม่ใคร่ครวญพา
จะฝืนกล้าต่อกรหรือจรไกล
หมายทะเลเห่แม่หยุดแปรพักตร์
ให้แน่นักกว่าสมุทรหยุดเคลื่อนไหว
ไร้คลื่นซัดนิ่งสงบจบครรไล
หรือฝันไปหมายกล่อมเห่..ทะเลแปร..
5 เมษายน 2552 21:33 น.
จะไม่เด็ด.
หยาดสีสดจรดปลายเป็นสายศิลป์
สำรอกจินต์ถลำลากสู่ฟากใหน
นางฟ้างามแดนอุดรอัมพรใด
ถึงสายใยโยงยาวสู่ราวดิน
จะแลโฉมโลมตอบปลอบหวง
มิลาล่วงลืมไกลคลายถวิล
สารเสน่หาตรึงตาอยู่อาจินต์
ประโลมดินปล่อมดาวสกาวเดือน
แสนสาธยายร่ายร้อยคอยยอดชู้
ถึงพธูหมื่นแสนไม่แม้นเหมือน
หรือหยาดน้ำสีหยดรดบิดเบือน
ถึงลาเลื่อนร้างลากพรากสารใจ
คงอยู่วอนวานไหว้สายเสน่หา
ร่ายอักษราตราสารจารไศล
ทั่วเขตคามงามประทินแม้สิ้นใจ
ทอดสายใยสืบสาน ...นานเท่านาน
..แบบว่า
หน้าส่วนตัว
1113
