22 กุมภาพันธ์ 2552 18:08 น.
จะไม่เด็ด.
ที่ไกลกาลนานล่วงห้วงเวหน
ณ สายชลล้นหลั่งจากหว่างผา
สองนรีกระวีสินธุ์ประทินตา
ผิวผ่องทามัจฉากล้ำสิย้ำนวล
ล้ำแสงลอดสอดลงตรงกลางน้ำ
สองเย็นฉ่ำคร่ำธาราพนาสรวล
ณ หว่างนั้นคนธรรพ์หนุ่มกลุ้มกลัดครวญ
ร่ายกระบวนเพลงพาทย์วาดอารมณ์
ด้วยไฟสวาทคาดประมาณมิพลันได้
สองนางใจคล้ายสะกดระทดถม
สายเกลียวก่อนแต่ปางกาลปานขมวดปม
ให้จ่อมจมในภวังค์ทั้งสามใจ
สองนางนี้มีใจใคร่เสน่หา
คนธรรพ์พาดื่มด่ำย่ำเนินไศล
จนสุดแสงแดงรวีรพีไกล
สองนางใจเทิดกายถวายชีวา
จนผ่านห้วงมหรรณพพิภพสถาน
สองสาบานปันรักปักปันสหาย
ลางคนธรรพ์นั้นรุนแรงแฝงหทัย
สองนางใจต่างหมายปองครองผู้เดียว
เมื่อแสงรักบดมิดปิดทุกทั่ว
สองนางกลั้วกล้ำรักไม่จักเหลียว
ลืมสัมพันธ์เพื่อนสหายสลายเกลียว
ตัดขาดเสี้ยวสหายกาล...ประหารกัน
นี่แหละหนาว่ารักมักเกิดผล
ด้วยว่าดลจิตได้หลายสถาน
ดลกระทั่งเพื่อนตายให้วายปราน
หัตถ์ประหารปิดตำนาน..ของสองนาง
..อิอิแบบว่าอ่านแล้วอย่าเครียดนะครับ
19 กุมภาพันธ์ 2552 21:51 น.
จะไม่เด็ด.
ภูมรินทร์บินทั่วฟ้า หมดเรี่ยวแรงอ่อนล้า
ผ่อนหน้าลงดิน
สุดชีวินสิ้นไร้ ขาดคู่รักอยู่ไซร้
ห่อนทิ้งกำสรวล
ทนกลิ่นหวลยอกเย้า ผกาช่างชวนเร่งเร้า
แต่เฝ้าติดตาม
..แบบว่าพี่แต่งได้แค่นี้ครับ ไม่รู้ใช้ได้หรือเปล่ารบกวนท่านอื่นชี้แนะด้วยครับ..ส่วนโคลง...สามสุภาพคงต้องไปศึกษา..แบบว่าลืมอะครับ...จริง ๆ ก็อยากแต่งเป็นเหมือนกันครับ
19 กุมภาพันธ์ 2552 18:46 น.
จะไม่เด็ด.
เศษตะวันควั่นฟ้าอ้าแสงสาด
โหมพิฆาตแรงร้าวด้าวอีสาน
หมู่เมฆมุดรุดหนีลี้กันดาร
ประดุจม่านซ่านสลายไร้นภา
วายุแยบแอบเยือนเพื่อนความแล้ง
ประสานแรงแบ่งควบจวบพรรษา
ทิ้งแร้งไร้ไล้พิภพจบนภา
คนึงหาสายลมเย็นเห็นไม่มี
สายเกลียวกุดรุดรีบจีบวนส่าย
ตวัดทลายสายระคนเกลียวหม่นสี
ลิ่วละล่องร่องซากขวากธุลี
ผ่านนทีทิ้งซากมิอยากจม
เช่นฤดีที่ร้าวราวบาดจิต
ลมรักขวิดปลิดปลงลงความขม
ซากฤดีล่องทั่วทิศไม่วิดจม
ซากระบมเท่านั้น...ที่ยั่งยืน
....แบบว่า
17 กุมภาพันธ์ 2552 22:55 น.
จะไม่เด็ด.
เพริดพรั่นหวั่นเถกิงเพลิงกาศ
ถ้อยวิลาสพาดวายุลุเนินไศล
ลุ่มสักขีนทีแร้นแค้นจับใจ
ยิ่งแสนไร้ผุยธุลีศรีกำจร
เวิ้งสันสาดยาตรบ่จางลางนิเวศ
สุดประเทศเขตระบมลมสุดถอน
นิราราศล้างมิ่งยิ่งขจร
ใจละอ่อนห่อนตามหวามสะเทือน
โอ้คิมหันต์รั้นเหลือเจือแค้นคั่ง
ประดุจดังฝังกมลวนกลับเฉือน
นารีแค้นฝังใดได้กลับเยือน
ชายเสมือน..เศษหญ้าแห้ง..แล้งลำเค็ญ
..อิอิ..แบบว่า...มอบให้คิมหัมต์
17 กุมภาพันธ์ 2552 00:52 น.
จะไม่เด็ด.
ยินเสียงแตกแหลกใบสลายผง
ริ้วปลิดลงคงไว้แต่สายก้าน
เปลวซ่านทั่วตัวไหม้ไร้อังคาร
จะผ่อนกาล..อย่างไร..หทัยครวญ
เมื่อยะเยือกเสือกไสไม่เห็นหน้า
ซ่อนบทลาทิ้งไว้ให้กำสรวล
เหมันต์คล้อยปล่อยใครให้รัญจวน
กว่าจะหวลคืนสู่....ฤดูกาล
มาบัดนี้เห็นทีคงเหลวแหลก
หัวใจแยกแตกฟองละอองสาร
ปลิวระเรื่อยเอื่อยอ้าวร้าวอังคาร
ลืมสิ้นวันเคยหนาว..กับดาวเดือน
...แบบว่า..ชีวิตมันเศร้าอะ
หน้าส่วนตัว
712
