4 มีนาคม 2552 21:30 น.
จะไม่เด็ด.
เหมันต์ที่ผ่านพ้น กับใบ ไม้บาง
ถวิลได้แต่อาลัย ตอกย้ำ
อย่ารีบด่วนผ่านไป เลยรัก เราเอย
เลยผ่านมีแต่ช้ำ จากน้ำ ตาริน
โอ้เหมันต์หวั่นคล้าย หทัยคน
ที่ผ่านรักผ่านจน บอบช้ำ
อย่าได้ตอกย้ำบน ใบร่วง ลงทาง
ใบหล่นแล้วกลับซ้ำ อ้างว้าง เอกา
เพียงอยากหวังไขว่คว้า น้ำคำ ก่อนเคย
ไฉนลบเลือนความจำ ก่อนสิ้น
หรือลมเปรียบน้ำคำ เลยผ่าน พลันหาย
พ้นผ่านพร้อมเล่ห์ลิ้น เลิศล้ำ คำลวง
......เหมันต์ไม่เคยปฏิเสธความร้ายกาจของตัวเองฉันใด...
..เราก็ไม่อาจปฏิเสธความร้ายกาจของคำพูดของเราเอง..ได้.....ฉันนั้น...
3 มีนาคม 2552 11:20 น.
จะไม่เด็ด.
อรุณสาง ณ กลางดงสาดลงเขา
หมู่เมฆเบาเคว้งหายมลายหมอง
พี่เยื้องยาตรสู่ธารน้ำย่ำสีทอง
มิเห็นน้องนวลใจให้หวั่นจินต์
ครั้งราตรีสีแสงจันทร์เหมันต์ก่อน
กลิ่นเจ้าย้อนป้อนใจให้ถวิล
ลมโชยมาคราเหงาเฝ้าวาดจินต์
ว่าก่อนสิ้นเหมันต์มั่นโฉมยงค์
แต่วันนี้พี่คงสายไม่พบเจ้า
คิมหันต์เศร้าพรากไกลกลายผุยผง
ดอกไม้ป่าคงเกินรอท้อจิตปลง
ชาตินี้คงจะไม่เด็ด...ดอกไม้ใด....
.....แบบว่า
28 กุมภาพันธ์ 2552 17:05 น.
จะไม่เด็ด.
หทัยครวญหวลกาลที่ผ่านสิ้น
ว่าด้าวดินฤาจินต์ที่ผินผัน
กระแสจิตนิมิตเปลี่ยนเทบเวียนวัน
ยังประหวั่นพรั่นใจในกาลกล.......(จะไม่เด็ด)
ด้วยเหมันต์ที่ผ่านเลยนั้นเย้ยยอก
กระซิบบอกกับใครได้แต่ฉงน
จริงหรือหลอกนอกใจกลับว่ายวน
สายระคนความเหงาเคล้าวันวาน...(จอมปราชญ์ ฯ)
ครวญคะนึงจึงผินมาถิ่นโลก
วิปโยคโศกแสนแร้นสังหาร
คิมหันต์นี้พลีเนื้อเพื่อกันดาร
จักโอบวานวันชื่นคืนเหมันต์...(จะไม่เด็ด)
สายใยนี้ผ่านปองสู่น้องรัก
คนึงพักต์เช้าสายให้ชวนฝัน
เพียงละเมอเพ้อพบก็สบวัน
พรอดรำพันนวลนั้นจนสุดภวังค์..(ลมแปรแขมร์เลอ)
หากทิวาราตรียังมีรัก
โปรดหันหักเหใจเมื่อภายหลัง
แม้กาลเปลี่ยนเวียนไปขอใจยัง
บานสะพรั่งในวังรักมิจักตรม...(จอมปราชญ์ฯ )
จนลุแล้วลุห้วงทบวงสินธุ์
ยังวาดจินต์ในครรลองครองเสกสม
หากถวิลได้กลายกลับรับระทม
ขอน้อมก้มหลบหน้าต่อฟ้าดิน..(จะไม่เด็ด)
25 กุมภาพันธ์ 2552 22:01 น.
จะไม่เด็ด.
สราเคียงขนาบนี้ ถึงใหน
ฤาสุดแว่นแคว้นไกล ใต้หล้า
เคียงกายไม่เคยไกล ใจพร่ำ ถึงนา
แม้นขาดเจ้าคงล้า จิตพร่า มัวหมอง
...แด่สหายสุราครับ
22 กุมภาพันธ์ 2552 18:09 น.
จะไม่เด็ด.
ที่ไกลกาลนานล่วงห้วงเวหน
ณ สายชลล้นหลั่งจากหว่างผา
สองนรีกระวีสินธุ์ประทินตา
ผิวผ่องทามัจฉากล้ำสิย้ำนวล
ล้ำแสงลอดสอดลงตรงกลางน้ำ
สองเย็นฉ่ำคร่ำธาราพนาสรวล
ณ หว่างนั้นคนธรรพ์หนุ่มกลุ้มกลัดครวญ
ร่ายกระบวนเพลงพาทย์วาดอารมณ์
ด้วยไฟสวาทคาดประมาณมิพลันได้
สองนางใจคล้ายสะกดระทดถม
สายเกลียวก่อนแต่ปางกาลปานขมวดปม
ให้จ่อมจมในภวังค์ทั้งสามใจ
สองนางนี้มีใจใคร่เสน่หา
คนธรรพ์พาดื่มด่ำย่ำเนินไศล
จนสุดแสงแดงรวีรพีไกล
สองนางใจเทิดกายถวายชีวา
จนผ่านห้วงมหรรณพพิภพสถาน
สองสาบานปันรักปักปันสหาย
ลางคนธรรพ์นั้นรุนแรงแฝงหทัย
สองนางใจต่างหมายปองครองผู้เดียว
เมื่อแสงรักบดมิดปิดทุกทั่ว
สองนางกลั้วกล้ำรักไม่จักเหลียว
ลืมสัมพันธ์เพื่อนสหายสลายเกลียว
ตัดขาดเสี้ยวสหายกาล...ประหารกัน
นี่แหละหนาว่ารักมักเกิดผล
ด้วยว่าดลจิตได้หลายสถาน
ดลกระทั่งเพื่อนตายให้วายปราน
หัตถ์ประหารปิดตำนาน..ของสองนาง
..อิอิแบบว่าอ่านแล้วอย่าเครียดนะครับ
หน้าส่วนตัว
1195
