22 มกราคม 2550 17:19 น.
ศิลป์กีรติ ว่าโร๊ะ
. ซีดเซียว งานเขียนชิ้นนี้ ซีดเซียวเหลือเกิน
บทกวี ที่ออกจะแนวปรัชญา เปรียบเทียบ
ไม่ค่อยมีใครสนใจ และ เปิดโอกาศต้อนรับ
ฝีมืองานเขียนของฉัน เพิ่งจะเริ่มต้นอย่างจริงจัง พัฒนาการ
งานเขียนของฉันออกแนวประหลาด แหกกฏ
ฉันทลักษณ์ และ สัมผัส ดันทุรัง แหกคอก ออกมา
ในความแปลกแยกที่มีอยู่จริง ฉันเลือกเอง
ทางเดินที่ไม่มีใครเดิน หรือ เดินน้อยคน
เคยมีใครไม่กี่คน ที่ถาง บุกเบิก กวีสายนี้
กวีปลอดฉันทลักษณ์ กลอนเปล่า อิสระเต็มที่
กลัวอะไรกับการหลงทาง ถ้ามัวแต่กลัวก็จงย่ำอยู่กับที่
ถนนมากมาย ทุกสายต่างมีทางออก ตามทางของมันเอง
ถนนนักเขียน คือ เส้นทาง แยกออกไปหลายสาย
นักเขียนอิสระคือสิ่งที่ฉันรัก........และอยากเป็น.....
แต่หนทางเดินจะก้าวมันเต็มไปด้วย อุปสรรค ยากเข็ญ
การแจ้งเกิดบนถนนสายนี้.....ริบหรี่เกือบมองไม่เห็น
ตะโกนสุดกู่ ด้วยซุมเสียง โบกมือร้องหา
เป็นนักอยากเขียนไปก่อน ฝึกฝนไปก่อนเถิดหนา
ฝีมือยังไม่ถึงขั้นนักเขียน เป็นนักขอเขียนด้วยปรารถนา
วงการวรรณกรรม คือ แสงดาวแห่งศรัทธา
หากชีวิตนี้เป็นไปไม่ได้ อย่างฝันคาดไว้
ไม่เป็นไร ฉันยังมีความเป็นศิลปินอยู่ในตัวตน
กวี อยู่ที่ใจ ไม่ได้อยู่ที่ไหน อยู่ในตัวเราเอง
แค่ได้อ่านและสร้างสรรค์งาน แม้ไม่ได้เผยแพร่ ไม่เป็นไร
17 มกราคม 2550
.
22 มกราคม 2550 16:55 น.
ศิลป์กีรติ ว่าโร๊ะ
. ทัศนียภาพ ท้องทุ่งนาแห่งนี้ หลังฤดูเก็บเกี่ยวข้าว
นาแต่ละบิ้ง เต็มไปด้วย เศษฟาง ตอซังแห้งๆ
สีเหลืองซีด แทนที่ ทุ่งข้าวรวงเรียวสีเหลืองทองอร่าม
ความแห้งแล้งค่อยๆคืบคลาน เข้ามาคุกคาม รุกราน
ปลาในบึง หนอง นา ดิ้นรนกระเสือกกระสน
ภายใต้ความแห้งแล้งของฤดู.....ในหนองน้ำปลักโคลน
เด็กๆและชาวบ้าน ขมีขมัน จดจ่อ กับการวิดน้ำ จับปลาน้ำแห้ง
โคลนเลอะหัว เลอะตัว บ้างลื่นล้มลงจนเป็นมนุษย์โคลน
ชาวบ้าน ปล่อย วัว ควาย แพะ กัดกินซังข้าวในทุ่งนา
หันไปทิศทางไหนก็มีแต่วัว ควาย กำลังเกล็ดเล็มหญ้าและฟางแห้ง
เด็กๆวิ่ง แล่น เล่น ว่าวปักเป้า อย่างสนุก..........
ขณะที่ประเพณีเล่นว่าวของชาวบ้าน ยังไม่เริ่ม
เสียงกังหันลมไม้ไผ่ เตาะหมาก บนปลายต้นไม้สูงส่งเสียง
ยามกระแสลมพัด....เสียงยิ่งดังชัด...และไพเราะ
ดอกหญ้าริมถนน อ่อนโอน ล้อลม แผ่วเบา
เสียงปี่ซังข้าว ดังแว่วมา ล่องลอย แทรกอณูของอากาศ
หมู่บ้านที่เราพำนัก ตั้งอยู่ในหุบเขาหมอกสีขาว
สองข้างทาง ลัดเลาะ ป่ายางพาราและสวนปาล์มที่ปลูกเรียงราย
ทุ่งนา ห้อมล้อม หมู่บ้านของเรา รายรอบ คล้ายๆ เกาะ
ขณะที่บนเกาะก็มีท้องทุ่ง และในท้องทุ่งก็มีต้นไม้ชนิดหนึ่ง
ต้นไม้ที่เรียกประสาชาวบ้านว่า"ปาบ" และมีผลกินได้
รสชาติเปรี้ยวคล้ายๆมะม่วง ลักณะ "ลูกปาบ "ออกจะแบนๆเบี้ยวๆ
และจนมาถึงวันที่ต้น"ปาบ"ได้จากไป สาเหตุด้วยอสูนิบาติฟ้าผ่า
หลังจากนั้นต้น"ปาบ"ได้จากไป หายสาบสูญพันธุ์....
ไม่เหลือสิ้นแล้ว........เหลือเพียงแค่ชื่อ.........
20 มกราคม 2550
.
22 มกราคม 2550 16:20 น.
ศิลป์กีรติ ว่าโร๊ะ
. สาวน้อย...หญิงสาวในชุดนักเรียน...
รูปร่าง อ้อนแอ้น อรชร เอวบางร่างน้อย
งดงาม ด้วยหน้าตาสะสวย เสน่ห์บาดลึก
เธอ คือ ดาวดวงหนึ่ง ที่ใครต้องการไขว่คว้า
นางฟ้าน้อย........พิมาน'สรรค์ สร้าง
พรแห่งความรื่นเริง........อยู่กับเธอ
ดวงจันทร์............บนท้องฟ้า..
กรวด ทราย เกลื่อนอยู่บนพื้น..หนึ่งในนั้นก็คือฉัน
การละเมอของก้อนกรวด อยู่ในฝันไกลห่าง
แหงนจ้องมอง..........กระต่ายในดวงจันทร์
กระต่ายขี้เล่น วิ่งร่าเริง ยิ้ม ส่งสายตา สบตากับฉัน
เราไม่มีโอกาศจังหวะพูดจาทักทายทำความรู้จักมากกว่าที่เป็น
เธอเคยถามว่าทำไม ฉันถึงจ้องหน้า อยากสบตากับเธอ
แล้ว ฉันก็ไม่เคย ตอบคำถาม.............
นับแต่บัดนั้น เวลาผ่านไป เนิ่นนานสุดกู่
และวันนี้ฉันจะตอบ แต่เธอไม่จำเป็นต้องรู้...หรอก
ด้วยความรู้สึกดีๆ กับคำว่ารัก และ คำว่าชอบเธอ
ความทรงจำนั้น ฉันยังจำได้เสมอ....ครั้งหนึ่ง
ขอความเป็นเพื่อนเก่า ดำรงอยู่ระหว่าง เธอและฉัน
10 มกราคม 2550
.
22 มกราคม 2550 15:58 น.
ศิลป์กีรติ ว่าโร๊ะ
. คงจะถึงเวลาแล้ว ซินะ
เมื่อมีการพบก็มีการจาก ธรรมดาของโลก
เพื่อนผู้มีอุดมการณ์ จิตวิญญาณศิลปะ เต็มเปี่ยม
ศิลปินผมยาว ผู้มีความฝัน งดงาม
ไอ้หนุ่มผมยาว เห็นอะไรก็มีคำถาม
ขี้สงสัย ถามไถ่ ไม่มีที่สิ้นสุด อยากรู้
นักปรัชญาหนุ่ม ผู้หลงไหลในงานเขียน
กวีไร้ชื่อ นิรนาม ที่ใครๆไม่รู้จัก
นักเขียนอิสระ เดินหลงทางมา จากยุคแสวงหา
อิสระชน ผู้เลือกที่จะแปลกแยก สันโดษ
ชายหนุ่ม เลือกที่จะเดินไม่ตามหลังใคร
บุกเบิก ลุยขวากหนาม สร้างเส้นทางของตัวเอง
ทุกสิ่งคือเหตุธรรมดา ปกติ ของเหตุผล
ธรรมชาติของการฝ่าดงหนาม ย่อมเกิดบาดแผล
บาดแผล เลือด และการเจ็บปวด คือแรงผลักดัน
พยายาม ปีน ไต่ ภูผา เขา ชันสูง ข้างหน้า
เราพบกันในวันวาน วันที่ยังเคว้งคว้าง
เราทักทาย..........ด้วยหัวใจอ้างว้าง วังเวง
เราต่างคน............ต่างเดียวดาย
เรารู้จักกัน ยิ้ม หัวเราะ คอศิลป์พันธุ์เดียวกัน
18 มกราคม 2550
.
21 มกราคม 2550 16:52 น.
ศิลป์กีรติ ว่าโร๊ะ
. ลมพัด เบา แผ่ว พริ้ว
ลูบไล้...........ใบมะพร้าวลู่ลม......
ยอดมะพร้าว แกว่งไกว โอนอ่อน
ต้นมะพร้าวสูง ไหวเอน อ่อนไหว
ยินเสียง หรีดหริ่ง เรไร ร้องระงม
บนท้องฟ้าไม่มี......แสงนวลจันทรา.....
กลางคืนเดือนมืด.............จันทร์เล่นซ่อนหา....
ดาวเพียงไก่ดวงที่เห็น........ใครกันนะที่ขโมยไป......
น้ำค้างหล่นพร่างพรู......เกาะ กิ่ง ก้าน ใบหญ้า
ความหดหู่ คลืบคลานเข้ามา...เกาะกิน กรัดกร่อน...
หัวใจ ปอนๆ โดนรุกราน จากความเหงา...
ความเศร้าเสนอตัว บริสุทธิ์ใจเข้ามาเป็นเพื่อน
เสียงร่ำร้องของความเจ็บปวด...ที่เก็บกด..
เมรุ และ หลุมศพ...กวักมือเรียกหาทุกขณะ
ในเมื่อเราต่างเป็น........สาวกแห่งความหม่นเศร้า
ศาสดาแฝงตัว.......อยู่ในความปวดร้าวราน..
การหายใจแต่ละเฮือก......ไม่มีสิ่งใด ฟรี
ต้องออกแรงสูดอ๊อกซิเจน.......หายใจเอาอากาศเข้าไป
บนพื้นระนาบ..........แห่งการดำรงอยู่
เสียงถอนหายใจ......และสายตาลอย นั่งเหม่อ..
บรรยากาศเศร้าๆ........ของค่ำคืนเงียบ
ในราตรีกาล...ที่ความอึมครึม เข้าปกคลุมฟากฟ้า..
อาณาจักรแห่งความอ้างว้าง........ที่ยิ่งใหญ่
เพื่อนสนิท เราคบกันด้วยความเปล่าเปลี่ยว..จริงใจ
18 มกราคม 2550
.
หน้าส่วนตัว
946
Lovers
0 คน เลิฟศิลป์กีรติ ว่าโร๊ะ
