ลับ..คม
คอนพูทน
๏ “นักเลงกลอน” นอนเปล่าจักเศร้าจิตเมื่อชีวิตห่างวรรคไป่ฉลักศิลป์มืดบอดเรียกเพรียกก้องยินก้องยินแล้วเทรินเบียดรุก..เหงาบุกพะนอ ๏ ภาษากร่อยร้อยคัดเลือกจัดหลงค่อยค่อยประจงรายเจิมแต่งเสริมต่อแค่หนึ่งบทรสชาติขมบาดคออักษรทอเขียนทา..พร่ำสาธยาย ๏ ปัญญาบางร้างกลิ่นแต่อยากกล่อมต่อมยั่วกลั้วหยิบกลึงรำพึงฉงายแลติดขัดกลัดถ้อยเหมือนลอยชายก้าวย่างส่ายย่ำซวน..ผิดกระบวนพจน์ ๏ ลำนำทื่อสื่อนัยยังไกลหวานสำนวนกานท์จางกรุ่นหยาดละมุนหยดอ่อนเกลือบอกออกปากไม่อยากซดน้ำยาหมดเหลือหม่น..ร้าวระคนเรียง ๏ จึ่งลับคมน้ำคำรำเพลงเร่าฟ้อนเบาเบาโฉบบินเสกประทิ่นเสียงชงช่อชื่นชุ่มฉ่ำนุ่มสำเนียงวันทาประดียงฉัตรดาว..เปล่งพราวครั้น ๏ ข
หน้าส่วนตัว
วันเกิดสมาชิก
สมาชิกใหม่
สมาชิกเขียนเยอะ
4459
6
