แด่เธอ...ชายนิรนามยามราตรี
เรียมเอง...
ยะเยียบเย็นกระเซ็นหมอกดอกน้ำค้าง
ระรินจางลมแผ่วอณูผิว
ภวังค์ว้างคว้างปล่อยลอยปลิดปลิว
ไถลลิ่วสู่ห้วงเหงาของเงาจันทร์
กว่าจะหลุดพ้นบ่วงปวงเหว่ว้า
ต้องรอกว่าราตรีกาลจะผ่านผัน
แล้วพานพบวุ่นวายร่ายชีวัน
เมื่อรุ่งแสงสุริยันเริ่มสัญจร
เป็นเช่นนี้เวียนไปไม่รู้สิ้น
เหมือนชาชินแต่ไม่ใช่สุดถ่ายถอน
ทุกคืนค่ำร่ำหาความอาทร
ซ่อนวิงวอนอ่อนไหวในแววตา
จนมีใครบางคนมายลเยี่ยม
เธอผู้เปี่ยมไมตรีที่โหยหา
เราพบกันใต้แสงแห่งจันทรา
แล้วร่ำลาเมื่อฟ้าสางลางอรุณ
นิรนามในตัวตนและหนแห่ง
แต่เจิดแสงของนิยามความอบอุ่น
แม้สัมผัสเพียงถ้อยร้อยละมุน
ก็หอมกรุ่นมิตรภาพที่ทาบทา
ไม่มีแล้วราตรีที่มัวหม่น
จากก้าวพ้นวังวนอันอ่อนล้า
หน้าส่วนตัว
วันเกิดสมาชิก
สมาชิกใหม่
สมาชิกเขียนเยอะ
1833
3
