+++ เมื่อสายหมอกมาหยอกหญ้า +++
วฤก
๏ ละลอกหมอกหยอกหญ้าเวลาเช้า
ยิ้มยั่วเย้าย้ำความคำหยามหยัน
ว่าน้ำค้างพร่างฉายพรายตะวัน
ย่อมเหหันแห้งผากลาจากไกล
เจ้าจ่อมดินถวิลหวังแม้ตั้งจิต
จะอ้างสิทธิสูงค่าเคยอาศัย
คอยขัดขวางน้ำค้างอย่าร้างไอ
กักเอาไว้วางประดับเหมือนกับเคย
จงดูซะมนุษย์สมมุติเทียบ
ชีวิตเปรียบน้ำค้างอย่างเฉลย
เขาเกิดแก่เจ็บตายอย่าหมายเลย
ไม่ลงเอยอย่างนี้หลีกหนีกล
นับชั่วรุ่นวุ่นวายจบปลายหนึ่ง
อีกชั่วจึงลำดับเนื่องนับผล
กว่าชั่วเราเก่าแก่พ่อแม่ตน
คือชั่วคนคอยส่งดำรงพันธุ์
ละลอกหมอกหยอกหญ้าเวลาเช้า
ยิ้มยั่วเย้าย้ำความคำหยามหยัน
ชีวิตแท้แค่ครู่คงรู้ทัน
ไยคนมั่นปฏิบัติถืออัตตา ฯ
๒
หน้าส่วนตัว
วันเกิดสมาชิก
สมาชิกใหม่
สมาชิกเขียนเยอะ
1804
9
