๏ ลมแผ่วแผ่วพลิ้วไหวใบไม้ร่วง หมู่ดาวดวงเร้นตนอยู่หนไหน ปราศโสมส่องล่องเลื่อนเป็นเพื่อนใจ เคยอำไพประกายแจ่มกลับแรมลา ห้วงราตรีที่เหงาเข้าซ้อนทับ ด้วยเดือนดับลับตนเกินค้นหา ฤๅอาลัยกลายแล้วในแววตา ที่ผ่านมาเพียงหยอกเอินให้เพลินชม มองใบไม้ปลิดปลงหล่นลงพื้น แอบสะอื้นทรวงในคล้ายขื่นขม ยิ่งดึกดื่นรื้นน้ำค้างที่พร่างพรม ทุกข์โศกตรมพลันโถมทับจับหัวใจ ลมแผ่วแผ่วพลิ้วไหวใบไม้ร่วง ทุกห้องห้วงร้าวรานเกินทานไหว ปราศคำปลอบมอบหวังร้างเยื่อใย โอบลูบไล้เพียงน้ำตาท่วมราตรี๚ะ๛
หน้าส่วนตัว
วันเกิดสมาชิก
สมาชิกใหม่
สมาชิกเขียนเยอะ
1703
10
