มันเจ็บตรงที่ใจ
เวลาที่ใครถามถึงเธอ
ก็ได้แต่ยืนทำหน้าเซ่อ ๆ
ไม่รู้ว่าจะตอบว่าเธออยู่ที่ใด
ไม่อยากให้พูดถึง
แต่ก็ไม่อาจจะบึ้งตึงใส่ได้
หักใจบอกว่าเธอจากฉันไป
เพื่ออยู่กับสิ่งที่ใจเธอต้องการ
ไม่อยากให้ใครรื้อฟื้นขึ้นมาอีก
ใจฉันแทบฉีก แทบสลาย
ใช้เวลาลืมมันยากมากในความง่ายดาย
พะวงอยู่กับความหลังจนงมงาย เรื่องไม่ลืมเธอ
ทั้งที่บอกใครต่อใครว่าไม่เป็นไรแล้ว
แต่ใจฉันมันยังแป๋วอยู่เสมอ
ฝืนทำหน้ายิ้มรับทุกครั้งที่ตอบคำถามเรื่องเธอ
ไม่มีใครรู้ว่าน้ำตามันล้นเอ่ออยู่ข้างใน