ใบไม้ ค่อยหล่น.. หลุดจากขั้วอย่างเงียบๆ แช่มช้า.. ลมพยุงบ้างเป็นครั้งคราว ตกต้องพื้น โดยไร้เสียง ดอกไม้บนผาสูง ค่อยบานเบ่งรับแดดเช้า ต้องลม ต้องน้ำค้าง ร่วงโรย โดยไม่มีใครเคยได้เห็น ความสวยงาม.. ย่อมเป็นความสวยงาม แม้ปราศจากตาจะมาเห็น ปราศจากใจใดมารับรู้ ผลิบานบนเงื้อมผา โรยราในสายลม ฝังแน่นในความจำ ..... ..ยินดีที่ได้รู้จัก...
4443
6
0
หน้าส่วนตัว
