ศิวสิโรมณิ
คิดถึงมากใจเจียนขาดรอนรอน ต้องคอยซ่อนเก็บอาการไม่ให้เห็นอยากพบหน้าทั้งไม่มีเหตุจำเป็น ช่างอยากเย็นสุดจะหานห้ามหักใจยามไม่เห็นก็ใฝ่เฝ้าประหวัดถึง ใจรำพึงรนร้อนเธออยู่ไหนพอได้รู้ว่าเราอยู่ไม่ไกล ฝืนนิ่งไปได้ไม่นานก็พ่ายใจหาข้ออ้างมากมายเพื่อพบเธอ ขอเพียงเจอแม้สักครู่ก็ยังไหวเสี้ยวสบตากลับสะท้านถึงทรวงใน แต่ต้องจำเผยไปอย่างเฉยชาเดินหาเพื่อนและใครอื่นไม่เหลือเลย จำต้องเกยมาหาเธอนั่นปากว่าทำเป็นเหมือนไม่ตั้งใจหากต้องมา ใต้ฉากหน้าหวานซ่านใจเป็นนักนาอยากจะหยุดเวลานี้ไว้ให้นาน อยากจะขานเรียกเธออย่างคะขาแต่ก็กลัวหากเธอรู้และบอกลา เลยไม่กล้าจะแสดงต้องแสร้งไปเสก้มลงอ่านหนังสืออยู่หน้าเดิม
1645
0
0
หน้าส่วนตัว
