เสียงเจื้อยแจ้ว แว่วดัง กังวานก้อง ยืนหน้าห้อง ทำท่าทาง น่าขำยิ่ง วาดลวดลาย ขีดเขียนด้วย ช่วยอ้างอิง คนฟังนิ่ง หลับไหล ไปตามกัน ไม่รู้ทำ อะไรกัน มันน่าขำ บ่นพึมพำ ใส่กระดาน งานของทั่น จับไมค์ได้ ไม่หมดคาบ ไม่วางกัน จะงาบมัน ให้หมดไป หรือไงครู บางครั้งก็ ปิ้งแผ่นใส จะไหม้แล้ว ไม่อยากแซว ว่าที่ทำ อย่างเริดหรู คนนั่งฟัง ก็ฟังไป ได้แค่ดู มันหดหู่ แสนเศร้า ไม่เร้าใจ